به گزارش آوای ورزقان به نقل از آناج، روز گذشته یک تحلیل و یک گفت‌وگو با کارشناس فوتبال استان در خصوص سومین حذف متوالی تراکتورسازان در فاصله یک هفته مانده به پایان رقابت‌های مرحله گروهی لیگ قهرمانان آسیا منتشر کردیم که ظاهرا به مذاق برخی از هواداران این تیم خوش نیامده است.

البته که ما هم امیدواریم تیم شهرمان بر سکوی قهرمانی لیگ برتر قرار بگیرد و موجبات شادی مردم و  هواداران میلیونی تراکتور و مردم خطه آذربایجان شود که انشالله خواهد شد. اما نباید چشم‌مان را به روی اشتباهات فنی ببندیم که می‌تواند تکرار آن به قمیت از دست رفتن جام لیگ برتر نیز منجر شود.

تحلیل‌های روز گذشته بیشتر جنبه انتقادی و هشداری داشت نه تخریب و چیز دیگری. آناج اگر خود را هوادارتر از هواداران فهیم تراکتور نداند، قطعا کمتر از آنها نیست و حتی چه بسا بنا بر دلایلی ناگفته؛ تنها رسانه ای باشد که همیشه و همه حال و بدون قصد و غرضی شخصی حامی این باشگاه بوده و خواهد بود.

تراکتورسازان در حالی در لیگ قهرمانان حضور داشتند که خیلی از تیم‌ها آرزوی حضور در این رقابت‌ها را دارند و وقتی به یک شیوه در ۳ دوره متوالی لیگ قهرمانان از مرحله گروهی حذف می‌شویم یعنی یک جای کار می‌لنگد.

مهم‌ترین مسئله جدی نگرفتن این رقابت‌ها یا فدا کردن آن برای لیگ برتر بود. آیا هواداران تراکتورسازی حاضر هستند که به تیمشان در آسیا خدشه وارد شود و آبروی شهرشان در این مسابقات که بازتاب بین المللی دارد زیر سوال برود؟ مطمئنا اینطور نیست ولی باید انتقادهای فنی را بپذیریم. هدف از تحلیل‌ها بیشتر گرفتن جواب مبهم این دو سوال بود که اگر تونی مقابل نسف قارشی با آن ترکیب به میدان رفت و بازی مهمی نبود چرا در ادامه و پس از گل تساوی و گل دوم، ادینیو و تیموریان را به بازی آورد و به همان بازیکنان جوانش اعتماد نکرد؟ و اگر مهم بود چرا از ابتدا ترکیب قدرتمند تراکتور را به بازی نفرستاد که چه بسا در همان نیمه اول کار نسف تمام شده بود. اگر نتیجه این بازی مهم نبود چرا بازیکنانی که استراحت داده بود را به بازی فرستاد؟!

اگر به دو سال گذشته برگردیم تراکتورسازی با تونی در همین مقطع از فصل در کنار ۳ تیم سپاهان، استقلال و فولاد مدعی اصلی قهرمانی لیگ برتر بود و در ۳ بازی نیز باید به مصاف همین ۳ تیم می‌رفت آن هم در شرایطی بود که بازی با استقلال دور از خانه و دو بازی دیگر را در خانه برگزار می‌کردند. اما در نهایت تراکتورسازی از این ۳ بازی تنها یک امتیاز گرفت و بدین ترتیب قهرمانی لیگ برتر را که در دستان خودش بود دو دستی تقدیم سپاهان کرد.

حال در دو بازی انتهای فصل تراکتورسازی دو دیدار سخت را با استقلال و نفت برگزار خواهد کرد. آن هم در شرایطی که استقلال برای قهرمانی در لیگ برتر فقط روی کاغذ شانس دارد و نهایتا برای کسب سهمیه لیگ قهرمانان تلاش خواهد کرد که این دیدار بار دیگر در خانه حریف به میدان خواهد بود و در روز آخر نیز تراکتور برابر رقیب جدی خود نفت تهران در تبریز صف آرایی می‌کند یعنی دقیقا مشابه همان دوره دوازدهم لیگ برتر اما در روز آخر.

کی قرار است هواداران تراکتور چشمشان را به واقعیت‌ها باز کنند؟ و تا کی قرار است از افراد برای خود یک اسطوره خیالی درست کنیم و بعد از مدتی … . یادمان هست که برای قلعه نوعی استقبال چندین هزار نفری گرفتیم و آخرش شد همین وضعی که هست. این تحلیل‌ها بیشتر جنبه هشداری داشت تا تخریب. لذا بهتر است برای تیم در راه قهرمانی لیگ برتر کمک کنیم و نگذاریم بلایی که در دوره دوازدهم بر سر تیم آمد خدای نکرده بار دیگر برای تراکتورسازی تکرار شود. گرفتن جام قهرمانی لیگ برتر کوچکترین حق و لیاقت این تیم و هوادارانش است و نباید براحتی و با خوش خیالی این فرصت را هم از دست بدهیم.

امید است این تحلیل‌ها چشم‌ها را باز کرده و کمکی برای قهرمانی تراکتورسازی در لیگ برتر کرده باشد، چرا که در غیر این صورت ضربه بزرگی به فوتبال آذربایجان وارد خواهد شد.