به گزارش آوای ورزقان،حرف از ابر مردی است که وارث سجایاى آباء و اجدادى بـود که نسل در نسل در کار هـدایـت  مردم وکسب مـعارف الهى کـوشیـده انـد.

امام خمینى هـدفها و آرمانها و هـر آنچه را که مـى بایــست ابـلاغ کنـد ، گفته بـود و در عمـل نیز تـمام هستیـش را بـراى تحقق هـمان هـدفها بـکار گرفته بـود. اینک در آستـانه نیمه خـرداد سـال ۱۳۶۸ خـود را در آماده ملاقات عزیزى مى کرد که تمام عمرش را براى جلب رضاى او صرف کرده بـود و قامتش جز در بـرابـر او ، در مـقابل هیچ قدرتى خـم نشده، و چشـمانش جز براى او گریه نکرده بـود.

سروده هاى عارفانه اش همه حاکى از درد فـراق و بیان عطـش لحظه وصال محبوب بـود و اینک ایـن لحظه شکـوهمنـد بـراى او، و جانــکاه و تحمل ناپذیر بـراى پیروانـش، فـرا مـى رسید. او خـود در وصیتنامه اش نـوشـته است: با دلى آرام و قلبـى مطمئن و روحى شاد و ضمیرى امیدوار به فضل خدا از خدمت خـواهران و برادران مرخص و به سـوى جایگاه ابــدى سفر مى کنـم و به دعاى خیر شما احتیاج مبرم دارم و از خداى رحمن و رحیـم مى خـواهـم که عذرم را در کوتاهى خدمت و قصـور و تقصیر بپذیـرد و از مـلت امیدوارم که عذرم را در کـوتاهى ها و قصـور و تقصیـرها بـپذیـرنـد و بـا قــدرت و تصمیـم و اراده بــه پیش بروند .

در آستانه ی رحلت امام خمینی، رهبر کبیر انقلاب، به گفت و گو با دکتر فروهی عضو هیئت علمی دانشگاه تبریز پرداخته ایم که متن گفت و گو را در ادامه می خوانید؛

آناج: امام خمینی فارغ از اینکه رهبر یک انقلاب بود، به عنوان یک انسان چگونه توانست به این درجه از انسانیت نائل شود؟

خدا خود می فرماید عامل رسیدن به یقین و درجه های بالای انسانیت، عبادت است. درواقع این راه برای هر انسانی فراهم است تا به اندازه ی وسع و توانایی خود به مقام عالی انسانیت برسد. امام خمینی نیز فارغ از اینکه رهبر یک انقلاب بزرگ بود، در پرتو عبادت خداوند لایزال به مقام والای انسانیت رسید و هرچند یک فیلسوف بود اما جنبه ی عرفانی ایشان بر فیلسوفیشان می چربید.

آناج: به نظر شما مهمترین دغدغه ی امام در زندگی پربارشان چه بود؟

مهمترین دغدغه امام نجات جامعه ی بشریت بود و این دغدغه در تمام ابعاد زندگی شان کاملا مشهود و ملموس بود و تمام تلاششان را می کردند تا عزت مسلمان و مسلمان ایرانی حفظ شود؛ برای نمونه در ماجرای کاپیتالاسیون که عزت ایرانی مورد هدف قرار داده بودند به پا خواست به هیچ وجه کوتاه نیامد. چنانچه می دید عزت ایرانی زیر سوال می رود، می ایستاد، مبارزه می کرد و هزینه می داد.

آناج: به نظر شما علت محبوبیت امام(ره) در بین مردم و حتی غیرمسلمانان چه بود؟ در حالی که رهبران انقلاب و سیاستمداران زیادی در طول تاریخ بودند اما هرگز به این محبوبیت اجتماعی دست نیافتند.

امام خمینی به عنوان رهبر انقلاب از محبوبیت اجتماعی بالایی برخوردار بود و در قلوب مومنین نفوذ کرده بود در حالی که خیلی از رهبران انقلاب و سیاستمداران قدری بودند اما هرگز به چنین محبوبیتی نرسیدند؛ دلیل محبوبیت امام این سخن امام حسین(ع) است که فرمودند: هر کس در راه خداوند قدم بردارد و نیتش را برای او خالص گرداند، خداوند محبتش را در دل مردم قرار می دهد. امام نیز به دلیل نیت خالص و جهاد فی سبیل اللهش به چنان محبوبیتی رسید که نه تنها مسلمانان بلکه مسیحیان نیز از رحلت ایشان اندوهگین بودند.

آناج: لطفا در مورد سیره ی فردی و اجتماعی ایشان بگویید:

ایشان در بعد اجتماعی غیرت دینی والایی داشتند و همواره می خواستند ایرانیان روی پای خودشان بایستند.

هرجا ندای مظلومی را می شنید به یاری اش بر می خواست

حضرت امام در حوزه ی اجتماعی سیاسی علاوه بر مسلمانان، طرفدار همه ی مظلومان جهان بود و طبق اعتقاد اسلامی هرجا ندای مظلومی را می شنید به یاری اش بر می خواست و ظلم ستیزی یکی از مهمترین سیره ی ایشان بود.

امام در بعد فردی نیز به تمامی واجبات و محرمات حساس بودند؛ مثلا به غیبت کردن حساسیت زیادی داشتند به طوری که اگر یک بار غیبت می شنیدند ۴۰ روز روزه می گرفتند.

تقیدشان به حلال و حرام به قدری بود که حتی به نزدیک ترین کسان خود اجازه استفاده ی شخصی از بیت المال را نمی دادند ولو به اندازه ای اندک.

امام خمینی (ره) از نظر علم و عمل، درک عمیق معرفتی و نیز تقوای عملی و علمی، از بزرگ ترین شخصیت های اسلامی به شمار می آمد. ایشان هم چنین در اندیشه دینی و تسلط بر معارف تشیع، وارستگی، تهذیب نفس، شجاعت، درک زمان، شناخت جامعه، رأفت با دوستان و شدت با دشمنان بی نظیر بود. اراده پولادین وی که ریشه در ایمان و اتکایش به خداوند داشت، اجازه نمی داد هیچ مانعی در عملی ساختن مقاصد والایش جلودار شود. ایشان در عین حال انسانی بسیار مهربان، سرشار از عطوفت، خویشتن دار و پرهیز کار بود و صبر و استقامت، مانع از آن بود که سخت ترین حوادث، خللی در اراده ایشان در رسیدن به هدف ایجاد کند.

قاطعیت امام

زمانی که امام خمینی (ره) امری را وظیفه و تکلیف شرعی خویش تشخیص می دادند، اگر سایر افراد هم با آن مخالفت می کردند، با قاطعیت تمام و بدون هیچ ترس و واهمه ای آن را دنبال کرده و انجام می دادند. ایشان در زمان پهلوی، خطاب به فرستاده رژیم شاه می گویند: «این را بدانید تا زنده هستم، اگر در خانه ام را هم به رویم ببندید، از پای نخواهم نشست و با این نیش قلم، علیه شما خواهم نوشت و اگر نشد، از شکاف در سخنم را به مردم خواهم رساند».

نظم امام

امام خمینی در پیروی از فرمایش امام علی (ع)، در رعایت پرهیزکاری و نظم در امور، از نمونه های کامل به شمار می روند که ضمن تهذیب نفس و تقوا، برای تمامی ساعات شبانه روز برنامه ای خاص داشتند. تمامی کارهای ایشان، از جمله مطالعه، عبادت، دعا و نیایش، رسیدگی به امور مسلمانان و کشورهای اسلامی، استراحت و اوقات فراغت و انجام امور برنامه و زمان مشخصی داشتند. ایشان ضمن پشتکار و خستگی ناپذیری، بر خدا توکل می کردند که همین ویژگی ها، سبب بهره برداری هرچه بهتر از ساعات پر برکت عمر ایشان به شمار می رود.

اهمیت نماز برای امام

نماز، ارتباط بین بنده و خداوندگار عالمیان و صفا دهنده روح آدمی است که آن را جانی تازه می بخشند. نقل می کنند در روزهایی که امام خمینی (ره) در بیمارستان تحت معالجه و عمل جراحی بودند و زیر دستگاه اکسیژن قرار داشتند، نماز ظهر و عصر آن روز را به همان وضع ادا نمودند و حتی در آن حال، نماز شب خود را نیز ترک نکردند.

حضرت امام خمینی (ره)، برای نماز تمیزترین جامه را بر تن می کردند. ایشان سپس با دقت وضو می گرفتند و محاسن مبارک خود را شانه می کردند. بعد عطر می زدند و پس از گذاشتن عمامه بر سرشان به نماز می ایستادند. حتی در هنگام بیماری و با وجود زخمی بزرگ در ناحیه شکم، ایشان موقع نماز، تمیزترین جامه ها را بر تن می کردند.

آینده نگری امام

آینده نگری و عاقبت اندیشی در امور، از ویژگی های شخصیتی امام خمینی (ره) به شمار می رفت که همواره به آن توجه وافری داشتند. همان طور که می بینیم امروز خیلی از وقایع رخ می دهد در حالی که امام سالها پیش آن را پیش بینی کرده بودند. انسان های دارای ایمان قوی و عرفا چیزهایی را می توانند در خشت خام ببیند که مردم عادی هرگز نمی توانند آن را در آئینه ی شفاف ببینند. خداوند نور الیقین را به قلب کسانی که ظرفیتش را دارند، می تاباند تا حدی که می تواند آینده را پیش بینی کند.

آسمان تاریک، خاک تاریک، آب تاریک … گویی خورشید رفته از این عالم فانی؛ دل تبدار زمین می گیرد، بغض ها می شکند، آسمان می لرزد، چنگ بر دامن “امّن یجیب” زده این خلق عظیم لکن او با نوایی لبریز از عطش لحظه ی دیدار، می خواند:

از غم دوست در این میکده فریاد کشم

دادرس نیست که در هجر رخش داد کشم

سال ها می گذرد حادثه ها می آید

انتظار فرج از نیمه خرداد کشم