به گزارش آوای ورزقان به نقل از آناج، در بحبوحه ی باتلاق های فرهنگی و اجتماعی قرن بیست و یکم که جامعه از فساد های دامن گیر خود می نالد و در کنار آن حنجره هایی تنها فرهنگ قرآنی و سبک زندگی اسلامی را راه چاره می داند، چه چیزی اسفناک تر از غربت قرآن است؟!

مگر غیر این است که قرآن نسخه ی شفای جامعه از تمام بیماری های مادی و غیر مادی است؟! پس چرا رمز حیات و وسیله ی نجات را به فراموشی می سپاریم و برای رهایی از بن بست های جهان سوم دست گدایی به سمت دیگرانی دراز می کنیم که مکتبشان پیش از اینها به بن بست رسیده است.

در ایام ماه مبارک رمضان و ماه بهار قرآن به گفتگو با حجت الاسلام قدوسی، کارشناس قرآنی، معاون امور روحانیون بنیاد حفظ آثار و ارزش های دفاع مقدس و مدیر موسسه ی شهید مطهری پرداخته ایم که متن گفت و گو را در ادامه می خوانید؛

آناج: چرا قرآن در جامعه ما مهجور مانده است؟

با توجه به اینکه امروز دشمن در مطرح کردن باطل بیش از ما تلاش می کند و با توجه به اینکه ما در راستای طرح قرآن و راه حق آن طور که باید و شاید تلاش نمی کنیم، قرآن مهجور مانده است.

دشمن در راه باطل خود شبانه روز زحمت می کشد اما ما در راه قرآن و اهل بیت علیهم السلام تلاش واقعی را انجام نمی دهیم. درواقع یکی از اشکال ها عدم تحرک ما مسلمان و دیگری تلاش دشمن برای مهجور کردن قرآن است به طوری که با انواع حیله ها جوانان ما را مشغول می کند و قرآن در زندگی آنان به حاشیه می رود.

آناج: چگونه می توانیم قرآن را از مهجوریت خارج کنیم؟ متولیان امر چه کسانی هستند؟

البته ما نمی توانیم این مسئولیت را بر عهده گروه خاصی بیاندازیم چرا که خود قرآن می فرماید همه مسئولند؛ اما هرکس باید به نحوی به مسئولیت خود عمل کند؛ مسئولان به نوعی و مردم به نوع دیگر مسئولند ولی متاسفانه همه ی ما در این عرصه کم گذاشته ایم.

رهبر فرمود: خیلی کارها از دستمان بر می آمد ولی نکردیم

در یکی از خاطرات شهدا خواندم که بی سیمچی می گفت وقتی بچه ها شهید شدند، شهید محمدابراهیم همت در آخرین پیام خود گفت: سلام ما را به امام برسانید و بگویید هر چه از دستمان بر می آمد کردیم؛ وقتی مقام معظم رهبری این خاطره خواندند بسیار منقلب شده و فرمودند: اینها که این جمله را گفتند، هرچه از دستشان برمی آمد کردند اما ما نمی توانیم این جمله را بگوییم چون خیلی از کارها از دستمان برمی آمد ولی نکردیم.

مسئولین در زمینه قرآن خیلی کارها از دستشان برمی آمد ولی نکردند

مسئولین نیز در مورد قرآن خیلی کارها از دستشان برمی آمد اما نکردند؛ مردم نیز خیلی کارها از دستشان برمی آید اما نمی کنند.

مردم این قدرت را دارند که قرآن را از غربت دربیاورند

زمان پهلوی، شاه با قرآن مخالف بود اما مردم همت می کردند و هرگز میدان را خالی نمی کردند و در آن خفگان اقدام به ایجاد دارالقرآن های مختلف می کردند؛ امروز نیز مردم می توانند در میدان باشند و تلاش کنند. محرم را مردم زنده نگه داشته اند و همین مردم می توانند قران را از غربت دربیاورند.

بنابراین همه این قدرت را دارند که غربت قرآن را در جامعه از بین ببرند اما متاسفانه احساس مسئولیت نمی کنند و مساله را به همدیگر پاس می دهند. این شرایط مصداق شکایت پیامبر(ص) نزد خداوند است که فرمود: خدایا قوم من از قرآن دوری جستند و آن را ترک کردند.

در طرح قرآت و ترویج فرهنگ قرآنی حوزه های علمیه، دانشگاه ها، آموزش و پرورش، ادارات و همه و همه مسئولند؛ مثلا خودمان می توانیم در مجالس خودمانی صله ارحام قرآن را مطرح کنیم؛ شهرداری می تواند در سطح شهر، حداقل در ماه رمضان جو قرآنی ایجاد کند اما متاسفانه این اتفاقات نمی افتد و همه ی ما قصور داریم.

آناج: اگر قرآن در جامعه و در زندگی افراد به حاشیه برود، در معرض کدام بلایا و تهدید ها و آسیب ها قرار می گیریم؟

یک هزارم بودجه ای را که به ورزش اختصاص می دهند به قرآن نمی دهند

قرآن برنامه ی اصلی و جامع زندگی است که اگر از آن غفلت کنیم برنامه های غیر جای آن را پر خواهد کرد چنان که امروز در زندگی خود شاهد برنامه های دیگر هستیم. برای همین است که یک هزارم ارزشی را که به ورزش قائل هستیم، به قرآن قائل نیستیم؛ مسئولان یک هزارم بودجه هایی را که برای برنامه های ورزشی اختصاص می دهند، به قرآن و کارهای قرآنی نمی دهند.

جامعه ما مثل پرنده تک پر محکوم به شکست است

البته ما مخالف تفریح و ورزش نیستیم اما معتقدیم همه ی اینها باید در کنار قرآن مورد توجه باشد وگرنه مثل پرنده ای خواهیم بود که با یک بال پرواز می کند. اکنون نیز جامعه ی ما یک باله و محکوم به شکست است چرا که تک بعدی رشد کرده؛ مثلا دانشگاه ها گسترش یافته ولی دران خبری از قرآن نیست، تعداد دانش آموزان بسیار زیاد است اما با ساده ترین آموزه ی قرآنی آشنا نیستند و خیلی از نواقص دیگر که مبتلا به هستیم که اگر به جای توجه تک بعدی به همه ی آنها توجه می شد، می توانستیم یک جامعه ی فاضله تشکیل بدهیم. هرچه بال این پرنده ی تک پر بزرگتر شود خطرش بیشتر خواهد بود.

اگر امروز فساد ها و ناهنجاری ها زیاد شده همه در اثر دوری از قرآن است؛ اگر مثلا اعتیاد افزایش یافته در اثر غفلت از قرآن است که اگر جوانی حافظ یا قاری قرآن باشد و با قرآن سر و کار داشته باشد، به راحتی سراغ اعتیاد و سیگار نمی رود.

اگر امروز تهاجم فرهنگی در جامعه ما تاثیر می گذارد به دلیل ترک قران است که قرآن در زندگی ما و در جامعه ما جاری بود، تهاجم فرهنگی در آن اثرگذار نمی شد.

آناج: والدین برای تربیت قرآنی فرزندان خود چه شیوه هایی را باید اتخاذ کنند؟ آیا سپردن کودکان به مهدهای قرآن کافی است؟

هرچند مهدهای قرآن مراکز خوب و مناسبی هستند اما این فقط یک طرف قضیه است و اگر خانه، خانه ی قرآنی نباشد و جامعه با جامعه قرآنی فاصله داشته باشد، مهدقرآن به تنهایی کافی نخواهد بود.

والدین توجه داشته باشند که اگر می خواهند فرزندشان قرآنی بار بیاید، باید در خانه و خانواده قرآن جریان داشته باشد، فامیل، دوستان و اجتماع هم باید قرآنی باشد که اگر این پازل تکمیل شود قطعا فرزندی صالح و قرآنی تربیت می شود.

سفارش و توصیه ی من به خانواده ها این است که اولا از مهد قرآن ها غافل نشویم دوما در خانه فضای قرآنی ایجاد کنیم؛ مثلا وقتی پدر در خانه قرآن تلاوت یا حفظ می کند، حتی روی اعضا و جوارح کودکش تاثیر می گذارد. لذا اگر خانه و خانواده، اجتماع، فامیل، دوستان و ادارات قرآنی شود به نتایج خوبی دست خواهیم یافت.