به گزارش آوای ورزقان به نقل از آناج،همه ما با اعتیاد و عواقب شوم آن آشنا هستیم و شاید بارها سرگذشت افرادی را که دچار این بلای خانمان سوز شده اند را شنیده باشیم، هر انسانی ممکن است به هر دلیلی اسیر اعتیاد شود، اعتیاد پیر، جوان، کودک، مرد و زن سرش نمی شود..

حتی کودک ۵ ساله ای که از بخت بد روزگار در دامن پدر و مادر معتاد پرورش یافته، دچار اعتیاد می شود..

اعتیاد بلای خانمان سوزی است که انسان را به وادی بدبختی می کشاند و اگر لطف خدا شامل حال انسان نشود و اراده ای پولادین نداشته باشد، نمی تواند از بند این دیو سیاه آزاد شود.

کمپ های ترک اعتیاد، مامن هایی هستند که پناهگاه معتادانی شده اند که جانشان به لب رسیده و پاهایشان از بیراهه رفتن تاول زده و می خواهند دست در دست خدا از این باتلاق بدبختی نجات یابند.

برای تهیه گزارش از بهبود یافتگان و کسانی که در حال بهبودی هستند، به یکی از کمپ های ترک اعتیاد در جاده باسمنج می رویم.

موسسه خیریه پیشگامان زندگی سبز اکنون پناهگاه افراد بی پناهی است که برای ترک اعتیاد به این مرکز آمده اند، این موسسه مختص مردان است، از هر گروه سنی در این مرکز در حال ترک اعتیاد هستند.

البته چیزی که بیشتر از همه توجهمان را جلب می کند، این است که برخی از مسوولان و کارکنان این مرکز قبلا خود دچار اعتیاد بودند و اکنون چندین سال است که پاک هستند و از باتلاق بدبختی اعتیاد نجات یافته اند.

به سراغ دبیر این مرکز می رویم، جلال ۳۰ ساله، مردی است که به وضوح می توان در چهره اش پرتو امید را احساس کرد، مردی است که چهار سال اسیر اعتیاد بود و اکنون نیز به عنوان نجات یافته ای از دست اعتیاد، در این مرکز فعالیت می کند.

از گذشته اش که می پرسم، ناخودآگاه اشک در چشمانش حلقه می بندد، انگار گذشته اش آنقدر تلخ و تیره است که نمی خواهد لحظه ای به یاد آن روزها بیفتد، با اندکی تامل می گوید: ۴ سال قبل، زندگی نمی کردم، بلکه همانند مرده ای متحرک نفس می کشیدم و زندگی ام نکبت بار بود، اسیر مواد مخدر شیشه و کراک بودم، قبل اعتیاد، همه چیز داشتم، ازدواج کرده بودم و زندگی خیلی خوبی داشتم تا اینکه به دست نادوستان ناباب دچار اعتیاد شدم و یکباره تمام هستی ام را از دست دادم، همسرم طلاق گرفت و روز به روز زندگی ام رنگ باخت و به سمت بدبختی و سیاهی و فلاکت کشیده شدم.

جلال، آهی از ته دل می کشد و ادامه می دهد: شعله های اعتیاد، آبرو، حیثیت و اعتبارم را سوزاند، کمر پدرم که دبیر آموزش و پرورش هست، زیر بار این بی آبرویی شکست.

با دستش اشک چشمش را پاک می کند و اظهار می کند: هر چه از خدا فاصله گرفتم بدبخت تر شد، وقتی هم گرفتار اعتیاد بودم، خدا دستم را گرفت و اکنون در آرامش کامل به سر می برم، با این حال ای کاش هیچوقت دچار اعتیاد نمی شدم، چرا که هنوز که چهار سال است نجات یافته ام، اعتبار و جایگاه قبل اعتیاد را در جامعه بدست نیاورده ام.

اعتیاد درد بی خدایی است

ابراهیم ۵۱ ساله مردی است که ۲۲ سال دچار اعتیاد بود و اکنون نیز هشت سال است که نجات یافته است و به عنوان خدمتگذار ارشد این موسسه فعالیت می کند، در خصوص اعتیاد می گوید: اعتیاد درد بی خدایی است، به دلیل ناآگاهی دچار اعتیاد شدم و زندگی ام از هم پاشید، زمانی هروئین و تریاک مصرف می کردم و با اعتیاد خدا را گم کردم و اکنون خدا را یافته ام و خودم را سپرده ام به او..

وی ادامه می دهد: تنها با امید به خدا و با حمایت خانواده توانستم از بند اعتیاد آزاد شوم و زندگی مجددی شروع کردم و اکنون انگار تازه متولد شده ام و با انگیزه ای بالا می خواهم شرافتمندانه در راه راست قدم بگذارم.

سیامک ۳۹ ساله، ۶ سال دچار اعتیاد شده بود و هروئین مصرف می کرد و به گفته خودش، به بهانه اینکه افسردگی اش بهبود یابد مواد مصرف می کرد اما مصرف مواد مسیر زندگی اش را تغییر داد و سرنوشت شومی را برایش رقم زد، اسیر اعتیاد شد و اکنون نیز۳۷ روز از اقامتش در کمپ برای ترک اعتیاد می گذرد و امیدوار است که بتواند بر غول اعتیاد غلبه کند.

مهدی جوان ۳۰ ساله ای است که به دلیل کنجکاوی و به دعوت دوستان ناباب دچار اعتیاد شده است، می گوید: لیسانس عمران هستم، با معتاد شدنم خانواده ام مرا طرد کردند، مادرم که همه چیزم بود اکنون حاضر نیست مرا ببیند، با این حال از وقتی که برای ترک به این کمپ آمده ام هرزگاهی برادرم به من سر می زند و به من امید می دهد، می توانم بگویم امید در دلم جوانه زده است و با کمک خدا می خواهم برای همیشه از بند اعتیاد نجات پیدا کنم.

بعد از مصاحبه، صدای تلاوت قرآن از حیاط به گوشمان می رسد، به حیاط که می رویم، گروهی از افرادی را که در حال بهبودی هستند کنار هم نشسته اند و قرآن تلاوت می کنند، با زمزمه آیات خدا می خواهند غبار اعتیاد و بدبختی را از چهره خود بزدایند.

در این کمپ، ۹۹ نفر در حال ترک اعتیاد هستند و آمده اند تا با توسل به خدا از بیراهه فلاکت و بدبختی نجات یابند، این افراد نهال های سوخته ای هستند که دست در دست خدا نهاده اند و می خواهند رشد کنند و همانند درختی سبز به بار بنشینند.

در خصوص کمپ های ترک اعتیاد آذربایجان شرقی مصاحبه ای هم با محسن ارشدزاده، مدیرکل بهزیستی استان انجام می دهیم، وی خاطرنشان می کند: سازمان بهزیستی استان یکی از دستگاه های فعال در حوزه پیشگیری و درمان معتادین می باشد و در سه محور آگاه سازی، پیشگیری اولیه از اعتیاد و درمان فعالیت می کند.

وی ادامه می دهد: در سال گذشته ۶۰۰ هزار نفر در آذربایجان شرقی از برنامه های آموزشی و آگاه سازی بهزیستی استان بهره مند شدند.

وی اظهار می کند: در سال ۹۳، بهزیستی استان با ۵۸ مرکز درمان و بازتوانی سرپایی معتادان، ۱۲ هزار و ۵۰ نفر را به صورت سرپایی تحت خدمات درمانی قرار داده است و همچنین در ۳۷ مرکز اقامتی میان مدت(کمپ) در سطح استان، تعداد ۲۱ هزار و ۳۴ نفر در سال گذشته، از خدمات اقامتی میان مدت برخوردار شدند و یک مرکز تی سی(مرکز اجتماع درمان مدار) با ۱۰۲ نفر خدمات گیرنده و ۴ مرکز شلتر با تعداد ۲۷۰ خدمتگیر و ۷ مرکز گذری اعتیاد با تعداد خدمت گیرندگان ۱۰ هزار و ۴۴۸ جهت ترک اعتیاد خدمات ارایه می کنند.

مدیرکل بهزیستی استان خاطرنشان می کند: مرکز سیاری نیز به ۳ هزار و ۱۷۹ نفر و مرکز بستریبه تعداد ۲۰۳ نفر خدمات ارایه می کند.

وی در خصوص تسهیلات برای افرادی که اعتیاد را ترک می کنند، اعلام می کند: جهت توانمند سازی معتادنی که بهبود یافته و بیش از یک یا دوسال پاکی دارند، تسهیلات اشتغال زایی ارایه می شود و در سال ۹۳، ۳ الی ۵ درصد تسهیلات و منابع اشتغال زایی بهزیستی استان برای بهبود یافتگان اختصاص داده شد و در این خصوص سال گذشته بیش از ۱۰۰ نفر جهت بهره مندی از تسهیلات اشتغال زایی معرفی شدند و در کنار مراکز درمان اقامتی میان مدت، کارگاه های اشتغال زایی با تشویق بهزیستی دایر گردیده و بهبود یافتگان در آن کارگاه ها مشغول آموزش و اشتغال می شوند.

ارشدزاده در خاتمه می گوید: یکی از مشکلات مراکز اقامتی میان مدت این است که این مراکز برای پذیرش و درمان افراد داوطلب و اختیاری تعیین شده است ولی متاسفانه در سال ۹۳ به دلیل عدم وجود مرکز اقامتی اجباری در سطح استان افراد جمع اوری شده توسط پلیس مبارزه با مواد مخدر به کمپ های اختیاری تحت نظارت بهزیستی استان معرفی شدند و عملا روند درمان و برنامه های در دست اجرای کمپ ها را با اختلال و مشکل مواجه کرده است و به عنوان مثال کمپی که ظرفیت ۶۰ نفری دارد با معرفی افراد اجباری تا دو برابر ظرفیت پذیرش انجام می گیرد.

کمپ را ترک می کنیم با این امید که دیگر هیچ پدری، پسری، جوانی و همسری را برای آغاز زندگی دوباره اش اینجا نبینیم….