به گزارش آوای ورزقان به نقل از آناج، یکی از نکات مهمی که در سخنرانی رهبر معظم انقلاب جلوه گر شد، بحث دست برتر ایران، و نوع رویکرد کشورها و دولت ها به هماوردهای جهانی است. قبل از اینکه به یک نتیجه برسیم، آن بخش از سخنان رهبری را دوباره مرور می کنیم. ایشان می فرمایند:

” یک نکته‌ای را من عرض بکنم برای توجّه مسئولین، و همه توجّه داشته باشند: در هماوردی‌های جهانی، منطقِ هماوردیِ جهانی ایجاب میکند که ما دو میدان را مورد نظر داشته باشیم. یک میدان میدان واقعیّت و عمل است که این میدان میدان اصلى است. در میدان واقعیّت و در میدان عمل، مسئولی که دنبال فعّالیّت است، دارایی‌هایی را در میدان عمل ایجاد میکند، تولید میکند؛ این یک میدان. یک میدان دیگر هم میدان دیپلماسی و سیاست است که دارایی‌ها را در این میدان دیپلماسی و سیاست و مذاکره، تبدیل میکند به امتیاز برای کشور، تبدیل میکند به منفعت ملّی. اگر در آن میدانِ اوّل دست انسان خالی باشد، در میدان دوّم کاری از انسان ساخته نیست؛ باید در میدان اوّل – یعنی میدان عمل، میدان واقعیّت، روی زمین – دستاورد داشته باشد، دارایی داشته باشد.

ما آن روزی که وارد این مذاکرات شدیم، دستاورد قابل قبول و مهمّی داشتیم؛ احساس کردیم با دست قوی داریم وارد میشویم. دستاورد آن روز ما از جمله این بود که ما توانسته بودیم درحالی‌که همه‌ی قدرتهای هسته‌ای دنیا امتناع کردند که به ما سوخت بیست درصد را برای مرکز [تحقیقاتی‌] تهران بدهند – که احتیاج به داروهای هسته‌ای داشتیم – ما خودمان توانستیم در شرایط تحریم، سوخت بیست درصد را تولید کنیم، [بعد] این سوخت بیست درصد را تبدیل کنیم به صفحه‌ی سوخت و از آن استفاده کنیم. طرف مقابل مات شد! ”

علی رغم درخواست های ایران مبنی بر دراختیار گذاشتن سوخت بیست درصد، اما آنها نه تنها بی اعتنایی می کردند بلکه فشارهای گوناگونی را هم علیه این درخواست اعمال می کردند. اما ” از قضا سرکنگبین صفرا فزود ” و این فشارها و تحریم ها موجب غلیان استعدادهای درونی دانشمندان هسته ای شد و سوخت بیست درصد را خودمان تولید کردیم.

اما هدف از این یادداشت، طرح موضوع دیگری است. هر دولت و یا سیاستمدار ماهری، اگر در میدان مورد نظر رهبری دست بسته باشد، قدرت مانور او بسیار پایین خواهد بود. همان نقطه ی ضعفی که آقای روحانی در تبلیغات انتخاباتی خود، دست برتر را رو کرد و پس از گذشت دو سال از دولت تدبیر، کف گیر به ته دیگ میدان اول رسیده است.

از نظر نگارنده، مهارت دیپلماسی و علاقه به تعامل و مذاکره، قطعا در اولویت دوم قرار دارد. اگر دولت و یا کشوری که مسئولین آن در میدان دوم حتی نیمه ماهر باشند، اما به اندازه ی کافی و وافر دستاوردهای مهمی در میدان اول کسب کرده باشد، بازهم درجه ی موفقیت آن دولت بسیار بالاست. موضوعی که دولت آقای روحانی در طول دوسال مذاکرات، از آن غفلت کرده است.

در بحث هسته ای، مولفه های تامین کننده ی منافع ملی در میدان اول، سه مورد اساسی را شامل می شود. ۱٫ استحکام درونی اقتصادی ۲٫ دستاوردهای هسته ای ۳٫ نفوذ منطقه ای و جهانی…این سه مورد است که طرف مقابل را در میدان دوم دچار استیصال و درماندگی می کند.

بدون شک، ایجاد شوق کاذب از طرف رئیس دولت، در همان روهای اول و شرطی کردن جامعه به بحث هسته ای، و ورود بی مهابای تیم مذاکره کننده به میدان دوم، هر سه مورد تامین کننده ی منافع ملی را دچار شوک کرده و بعضا از حالت دست برتر بودن خارج شده است. قطعا اگر دولت یازدهم، این دو سال را بدون رویکرد شوق به توافق با دنیا سپری می کرد، احتمال به توافق رسیدن با در نظر گرفتن دستاوردهای ملی، بسیار ممکن تر از شرایط فعلی بود.