به گزارش آوای ورزقان به نقل ازآناج, شما فکر می کنید که اگر جمع شوید و کاغذ پاره صادر کنید، می توانید جلوی ملت ایران را بگیرید، شما بیست و هشت سال مخالفت کردید، محاصره اقتصادی، تحریم و فشارهای سیاسی را انجام دادید، اما امروز ملت ایران هسته ای است و اگر باز هم تکرار کنید، حاصل آن را خواهید دید و بدانید این حرکت شما بر اراده ملت ایران اثری نخواهد داشت.
این سخنان آشنا، به سال ۸۵ بر می گردد، زمانی که رئیس جمهور وقت، محمود احمدی نژاد، واژه ی کاغذ پاره را بر قطعنامه های شورای امنیت ابداع کرد و با واکنش های متعددی از جمله دیپلمات های فعلی مواجه شد. اکثر منتقدین دولت های نهم و دهم، بر به رسمیت شناختن مصوبات سازمان ملل و شورای امنیت و یا اصطلاحا، اقدام دیپلماتیک قائل بودند.
حتی یکی از پایه های رویکرد نظری و عملی حسن روحانی این بود که نباید پرونده هسته ای از شورای حکام به شورای امنیت منتقل میشد. اما زمان سپری شد و علی رغم شعارهای دولت یازدهم مبنی بر اقدام منطقی و حل و فصل مسائل از طریق مذاکرات با هدف لغو تمام تحریم ها و قطعنامه های شورای امنیت، اینبار به نقطه ای رسیدیم که در صورت تبدیل ایران به آمد بد مذاکرات و سرپیچی از قطعنامه های شورای امنیت و توافق نامه برجام، نه تنها قطعنامه های قبلی پا برجا خواهد ماند، بلکه یک قطعنامه دیگر بر قطعنامه های قبلی اضافه خواهد شد.
این درحالی است که عراقچی مذاکره کننده ارشد تیم ایران و ولایتی وزیر اسبق خارجه ایران در مصاحبه های تلویزیونی بر عدم الزام قطعنامه ی اخیر شورای امنیت تاکید کردند و گفتند ما طبق روال گذشته، هر مصوبه ای که با امنیت و منافع ملی ایران سازگاری نداشته باشد، اجرا نخواهیم کرد. یعنی قطعنامه مساوی است با کاغذ پاره ی دوران گذشته.
اما نکته ای که هیچ یک از مقامات ایران به آن اشاره نکردند، اینست که قطعنامه شورای امنیت این امکان را برای آمریکا و دیگر اعضای شورای امنیت فراهم کرده است که بدون طی کردن فرآیند مربوط به برجام، امکان بازگشت پذیری تحریم ها وجود دارد. معنای دقیق چنین فرآیندی اینست که ایران ضمن رعایت دقیق متن برجام هم می تواند متحمل تحریم شود. یعنی شورای امنیت می تواند ضمن نقض بندهایی از مصوبه قطعنامه از سوی ایران، تحریم هایی را متوجه این کشور کند. کما اینکه پیش از این نیز تحریم‌ها به بهانه عدم اجرای مفاد آن توسط ایران تصویب شده است.
ضمن اینکه یک نکته دیگر نیز درباره این موضوع وجود دارد و آن این است که این احتمال وجود دارد که در صورت عدم رضایت یکی از اعضا از فرآیند اجرای تعهدات ایران در برجام، مکانیسم بازگشت‌پذیری بدون طی شدن مراحل مربوط به آن که در برجام قید شده، دنبال شود! یعنی نمی‌توان مدعی شد در صورت بهانه‌جویی یکی از طرفین نسبت به اجرای تعهدات ایران، مسیر رسیدگی به این اعتراض، به مسیر درج شده در برجام سوئیچ می‌شود و این یک نگرانی جدی را به دنبال خواهد داشت چرا که ایران همیشه در محاصره ی روانی اعضای دائم شورای امنیت قرار خواهد گرفت.

بر همگان عیان است که تصویب قطعنامه، زودتر از موعد بررسی برجام در ایران و ایالات متحده،  خدعه ی آمریکایی بوده و مذاکره کنندگان یا متوجه نشده اند و یا ذوق رسیدن سریع به یک توافق باعث چشم پوشی این امر مهم شده است. نکته ای که محمد جواد ظریف در صحن علنی مجلس، تلویحا به آن اشاره کرد و گفت: هیئت ایرانی به اکثریت و یا همه ی خطوط قرمز ترسیم شده عمل کرده است. قطعنامه بخشی از برجام بوده و ایران تصویب این قطعنامه را تایید کرده است و برخلاف نظر مقامات ایرانی، اگر بخشی از این مصوبه را نقض کند، اولین طرفی که بد عهد شناخته می شود، ایران خواهد بود.