به گزارش آوای ورزقان به نقل از آناج، هفت هفته از رقابت‌های لیگ برتر فوتبال کشورمان می‌گذرد اما با این حال تراکتورساران با نمایش ضعیف خود، نتوانسته‌اند انتظارات هواداران میلیونی خود را برآورده کنند و در نهایت با ۷ امتیاز از ۷ بازی در مکان غیر قابل قبول دهم قرار گرفته‌اند.

شکست تراکتورسازی در خانه مقابل پرسپولیس پس از ۱۴ سال نشان می‌دهد این تیم از یک ضعف بسیار بزرگی در تیمش رنج می‌برد چراکه ذهنیت باخت پرسپولیسی‌ها در تبریز و مسائل روحی و روانی مربوط به آن، هر تیمی در وضعیت تراکتورسازی را به راحتی قادر می‌ساخت تا این تیم را یک بار دیگر شکست دهد.

اما نه تنها تراکتورسازان نتیجه و بازی را به این تیم باختند بلکه از لحاظ ازائه فوتبال نیز همچون بازی‌های قبلی در لیگ، بسیار نا امید کننده ظاهر شدند که دقیقا ادامه دهنده روند ضعیف این تیم در فصل جاری بود.

همه این عوامل باعث شد تا دیدار روز گذشته سرخ پوشان را آنالیز کرده و با نقاط قوت و ضعف‌ این تیم پرمهره بیشتر آشنا شویم:

* دروازه‌بان و خط دفاعی؛ نقطه قوت تراکتورسازان

با وجود نتایج ضعیف تراکتورسازی شاید تنها نکته امیدوار کننده برای هواداران، هماهنگی خوب مدافعان و سنگربان تیم است. دریافت ۴ گل در ۷ بازی نشان می‌دهد سرخ پوشان عملکرد قبال قبولی در سیستم دفاعی خود داشته‌اند و آن هم در حالی است که غبیت خلیل زاده در چند دیدار موجب تغییرات در سیستم دفاعی تراکتورسازی هم شده است.

در بازی روز گذشته خلیل زاده با اینکه روی یک صحنه با بدشانسی در دفع توپ ناکام بود اما در بقیه دقایق بازی، با کاردوسو بسیار خوب عمل کرد و حتی در ضربات ایستگاهی که میانگین قدی تراکتورسازان بسیار پایین تر از تیم حریف بود ولی یارگیری مناسب این دو مدافع و بازی کم اشتباه آنها موجب شد تا تیم حریف از این ضربات به نتیجه نرسد. هرچند باید گفت در آن صحنه که خلیل زاده با دفع ناقص جا ماند اخباری به خوبی جای خالی مدافع تیم خود را پوشش داده وموقعیت را از پرسپولیس رفت.

البته نباید دادن پنالتی را در این بازی به پای اشتباه کاردوسو نوشت چراکه وی برای توپ گیری به سمت طارمی رفت اما پای تکیه گاه این بازیکن جلوی توپ قرار گرفت و همین نیز موجب شد تا برخوردی بین دو بازیکن صورت بگیرد که تشخیص پنالتی بودن یا نبودن آن را به کارشناسان امر داوری می‌سپاریم.

خلیل زاده علاوه بر هماهنگی خوب با کاردوسو و اخباری، موثرترین بازیکن تیمش هم بود چراکه بهترین عملکرد را در بین بازیکنان تراکتورسازی به خود اختصاص داد. این بازیکن بیش از ۵۰ درصد پاس‌هایش سالم به مقصد رسید که در مقایسه با بهترین بازیکن تیم حریف که تعداد پاس‌های صحیحش ۶ از ۱۴ بود، عملکرد قابل قبولی قابل قبولی داشت. وی همچنین ۶ بار نیز پاس‌های تیم حریف را قطع کرده و با دو دریبل موفق و یک هجوم در این بازی بهترین بازیکن تیمش لقب گرفت.

در بررسی بال‌های دفاعی تیم تراکتورسازی نیز می‌توان به این نکته بسنده کرد که ایرانپوریان و رمزی در کارهای دفاعی خوب ظاهر شدند اما نتوانستند در فاز هجومی به تیم خود کمک کنند که در مورد این دو بازیکن نیز به نظر می‌رسید با بازیکنان سرعتی تیم پرسپولیس در خط حمله اجازه نفوذهای بیشتر از سوی کادرفنی به رمزی که در این بازی در غیاب آقایی در سمت چپ خط دفاعی سرخ پوشان به میدان رفته بود، داده نشده بود و تنها پس از گل خورده در چندین صحنه به خط هافبک تیمش اضافه شد و ایرانپوریان هم گفتنی است این بازیکن در نفوذها ناموفق عمل کرد و دریافت کارت زرد زودهنگام نیز در بازی با احتیاط وی دخیل بود.

* هافبک‌های میانی تراکتورسازان؛ جنگنده اما ناتوان در طراحی حملات

آگوستو سزار، سینا عشوری در این بازی جنگنده ظاهر شدند اما کمبود خلاقیت در بازی آنها به وضوح نمایان بود. شاید تنها دلیلی که جای خالی آندو و کیانی در ترکیب تراکتورسازان را بیش از بیش نمایان می‌کند، عدم انتقال سریع توپ‌ها از فاز دفاعی به حمله است. این موضوع در بازی روز گذشته نیز بارها اتفاق افتاد و این دو بازیکن با پاس‌های بی دقت خود نتوانستند توپ را به مهاجمان تیم خود برسانند و یا با تعلل بیش از حد فرصت را از تراکتورسازان گرفتند. آندو و کیانی قابلیت بالایی در انتقال اینگونه توپ‌ها داشتند و با رساندن به موقع توپ به مهاجمان تیم آنها را با تعداد کمی از بازیکنان حریف در خط دفاعی روبرو می‌ساختند که این موجب می‌شد تا با چند پاس تراکتورسازی در موقعیت گلزنی قرار بگیرد.

عملکرد ضعیف این دو بازیکن موجب شده است تا تراکتورسازی در ۳ بازی گذشته خود در لیگ در خوش بینانه ترین حالت به تعداد انگشتان یک دست روی دروازه حریف موقعیت خلق کند که بدون شک علت اصلی ناکامی مهاجمان تیم نیز همین مورد بوده است. در مقایسه با تیم فصل گذشته اگر بگوییم که آن تیم این تعداد موقعیت را در یک نیمه آن هم در مقابل یک تیم مدعی بوجود می‌آورد، به هیچ عنوان بی راهه نبوده است.

پرسپولیس برانکو نیز دقیقا به این ضعف تراکتورسازی واقف بود و با استفاده از چند بازیکن در میانه میدان و بستن کمربند دفاعی خود، در نهایت روی یک اتفاق بهره برداری لازم را کرده و بیشتر از آن چیزی (تساوی) که هدف سرخ پوشان پایتخت در این بازی بود، دست یابد.

هرچند در این بین غیبت نریمان جهان نیز در این عملکرد ضعیف تاثیر گذار بوده است. وی در فصل گذشته با سرعت بالای خود در طراحی ضد حملات بسیار توانمند عمل می‌کرد و با پاس‌های عمقی خوب خود نیز فرصت‌های مناسبی را برای مهاجمان تیمش فراهم می‌ساخت و در پاره‌ای از مواقع نیز خود را در موقعیت گلزنی قرار می‌داد که همین امر نیز باعث شد تا وی در فصل گذشته ۱۰ گل برای تیمش به ثمر برساند.

* مهاجمان تراکتورسازی؛ کمبود خلاقیت در کنار نمایش ضعیف

در بازی روز گذشته شاهین ثاقبی به همراه فرید بهزادی کریمی و بختیار رحمانی مهره‌های هجومی تراکتورسازان بودند که هرزگاهی ایرانپوریان و به ندرت رمزی به آنها اضافه می‌شدند. ثاقبی و کریمی برخلاف فصل گذشته در فصل جاری بسیار ضعیف نشان داده‌اند و یکی دیگر از دلایل عدم موفقیت تراکتورسازان در ایجاد موقعیت به روزهای کم فروغ بال‌های هجومی این تیم بر می‌گردد. بختیار رحمانی نیز همان بختیار خلاق فولاد نیست و با روزهای اوجش بسیار فاصله دارد که این موضوع هم به مشکلات تراکتورسازی افزوده است.

فرید کریمی و ثاقبی روز گذشته هرکدام یک بار در موقعیت گلزنی قرار گرفتند اما ضربات بی دقت آنها باعث شد تا موقعیت‌ها به راحتی برای تراکتورسازی به هدر برود. آنها همچنین در رساندن توپ به مهاجم کاذب خود، بایرامی و در نیمه دوم حمزه و همچنین پشتیبانی از آنها نیز ناکام بودند، به طوری اکثر توپ‌های سوم را مدافعان تیم پرسپولیس برگشت دادند.

تصاویر زیر بیانگر حضور پرتعداد پرسپولیسی‌ها در خط دفاعی و محاصره مهاجم تراکتورسازی است که در نهایت موجب از دست رفتن توپ‌ها و عدم ایجاد موقعیت‌های مناسب برای شاگردان اولیویرا شد:

با این تفاسیر باید به پرسینگ ضعیف بازیکنان تراکتورسازی چه در خط هافبک و چه در فاز هجومی این تیم در بازی روز گذشته اشاره کرد. اگر این امر مقابل پرسپولیس از سوی تراکتوری‌ها به نحو احسن انجام می‌گرفت، ضمن اینکه می‌توانست تیم حریف را در بازیسازی با مشکل مواجه کند، حتی می‌توانست آنها را دچار اشتباه کرده و نقطه مثبتی برای تراکتورسازی باشد.

و بالاخره در نوک پیکان حمله تراکتورسازان جای خالی لوسیانو ادینیو به شدت احساس می‌شود. علاوه بر ناکامی هافبک‌های تراکتورسازان در تغذیه بایرامی و حمزه یونس، باید به این نکته نیز اشاره کرده که ادینیو یک سر و گردن از این دو مهاجم بالاتر بود و با توپ گیری از میانه‌های میدان و همچنین خلاقیت بالای خود در دریبل مدافعان حریف و در نهایت شم گلزنی بالا به راحتی برای تراکتورسازی گلزنی می‌کرد.

در توصیف این بازیکن برزیلی و کمبودهای مهاجمان فعلی، استفاده از ضربات ایستگاهی و موقعیت سازی برای سایر بازیکنان تراکتورسازی و همچنین جایگیری بسیار مناسب و در نهایت ضربات نهایی دقیق را نیز باید اضافه کرد. ادینیو گذشته از ۲۰ گلی که فصل گذشته برای تراکتورسازی در رقابت‌های لیگ برتر به ثمر رساند، چندین بار نیز در نقش گل ساز ظاهر شد و همکاری خوب وی با احمدزاده و نریمان جهان مثلث خوبی را برای سرخ پوشان تشکیل داده بود.

این موضوع هم روز گذشته موجب شد تا خط دفاعی پرسپولیس یکی از آرام ترین و بی دردسرترین بازی‌های خود را در فصل جاری تجربه کرده و به راحتی نیز از این آزمون بزرگ سربلند خارج شود.

در یک نتیجه گیری کلی باید مشکلاتی چون عدم حفظ بازیکنان تاثیرگذار فصل گذشته، مصدومیت پیاپی بازیکنان کلیدی تراکتورسازی و به دنبال آن عدم هماهنگی تیم با گذشت ۷ هفته از لیگ برتر را به موارد فوق اضافه کرد که ضعف مدیریت باشگاه و کادرفنی را نیز شامل می‌شوند.