به گزارش آوای ورزقان به نقل از آناج، مشکلات مالی باشگاه تراکتورسازی تبریز موجب شده است تا مدیرعامل این باشگاه در نشست خبری طولانی مدت که ۶ ساعت به درازا کشید، عملکرد مدیران قبلی را زیر سوال برده و مدیران قبلی نیز که بومی هستند هر روز در واکنش به این موضوع و برای دفاع از خود بر علیه مدیرعامل غیربومی سرخ پوشان می‌تازند.

البته تاخت و تازها از سوی مدیران سابق بیشتر مربوط به محمدحسین جعفری است؛ وی با انتشار اسنادی از باشگاه تراکتورسازی مدعی شده: عملکرد ضعیف مدیرعامل کنونی باشگاه تراکتورسازی و در رأس آن انتقال دفتر باشگاه به تهران موجب آشفتگی اسناد در باشگاه شده و بدهی‌های میلیاردی را روی دست تراکتورسازان گذاشته است.

در واکنش به این ادعا عباسی نیز نظر دیگری دارد و وی هم مدعی است مدیران سابق باشگاه تراکتورسازی در امور بین الملی باشگاه کوتاهی کرده و این مشکلات را به بار آورده‌اند.

وی همچنین از قرار داشتن این اسناد در اختیار جعفری تعجب کرده و می‌گوید این اسناد در باشگاه موجود نیست و بدین ترتیب باشگاه برای دسترسی به آن دست به دامن فدراسیون فوتبال شده‌ است.

آخرین مورد از این تنش‌ها مربوط به امروز و چند روز پیش است که جعفری با انتشار اسنادی از باشگاه تراکتورسازی در رابطه با بازیکنان خارجی این تیم، مدیرعامل باشگاه تراکتورسازی را متهم به نابودی باشگاه می‌کند.

نکته جالب ماجرا اینحاست که این اسناد در اختیار جعفری قرار دارد و در باشگاه تراکتورسازی موجود نیست و یا همچون ادعای جعفری آشفتگی اسناد روی داده و به این ترتیب از دسترس باشگاه خارج شده است.

اما سوال اساسی این است که در این بین چه چیزی برای مدیران تراکتورسازی (بومی‌ها و غیر بومی حال حاضر) اهمیت دارد: پیروزی در دعوای بین طرفین یا رفع مشکلات باشگاه تراکتورسازی؟ 

قطعا صندلی مدیریت به هیچ کس وفا ندارد و عباسی نیز روزی جای خود را به مدیر دیگری خواهد داد اما در این تنش‌ها جز خود باشگاه و هوادارانش کسی از آن متضرر نخواهد شد.

همچنین ذکر این نکته نیز خالی از لطف نیست؛ اینکه در این شرایط اگر بومی‌ها ادعای دلسوزی برای تراکتورسازی را دارند بر همه واضح است که تراکتور به آرامشی نیاز دارد که علی الظاهر کیمیا شده و تشنج و بحران برای باشگاه سم مهلک است و آنگونه که از شواهد پیداست باشگاه از خودی‌ها بیشتر ضربه می‌خورد تا دیگرانی که دل در گرو محبت تراکتور ندارند.