به گزارش آوای ورزقان؛ حجت الاسلام مسعود مهدوی امام جمعه شهرستان ورزقان در یادداشتی در مورد ضرورت‌های وحدت و حوزه و دانشگاه نوشت: نسل فرهنگى کشور؛ اعم از طلبه و دانشجو و تربیت یافتگان این دو مجموعه، معمولاً انقلابى بوده و انس و الفت‏ بیشترى با اقشار مختلف جامعه داشته‏ اند و سالمتر زندگى کرده و از همین رهگذر، هویت مردمى و انقلابى خاصى رادر طول دوران پرفراز و نشیب تاریخ معاصر براى خود کسب کرده‌‏اند.

 

این دو مجموعه، جزو اصلى‏‌ترین نیروهاى ‏محرک انقلاب و پیشتاز در حرکت‏‌هاى انقلابى بوده‌‏اند و طبعاً به هر اندازه‏‌اى که در شکل‏گیرى، اوج‏گیرى و پیروزى ‏انقلاب اسلامى به ایفاى نقش پرداخته‌‏اند، در جهت حفظ و تداوم انقلاب نیز به همان حدّ مؤثر بوده‌‏اند.

 

این نقش مؤثر و محسوس به حدى است که اگر حضور و نقش دانشگاهى و روحانى دراین انقلاب کمرنگ شود، وجهه‏ مردمى، تحرک و پویایى انقلاب لطمه مى‏‌بیند.

 

اضافه براین، اگراین دو قشر با یکدیگر همگام و همراه نباشند، تعادل وثبات جامعه و نظام، دچار مشکل مى‌‏شود.

 

هویت فرهنگى و ظرفیت عظیم انقلابى این دو قشر، به آن‌ها ویژگی‌هاى‏ ممتازى را داده و انتظارات خاصى را در جامعه نسبت به آن‌ها به وجود آورده است.

 

تربیت یافتگان هر دو کانون علم وتربیت، عموماً طعم محرومیت را چشیده، از سطوح بالاى آگاهى برخوردارند و از خودگذشتگى و شجاعت لازم رابراى ورود به میدان عمل دارند و همین‏‌ها، ابزار لازم براى فعال شدن این دو نیروى محرکه انقلاب محسوب مى‌‏شوند.

 

براى وحدت حوزه و دانشگاه باید ابتدا بدانیم این وحدت چیست؟

 

آن وحدتى که در نظر حضرت اما(ره) و مقام معظم رهبرى مدّظلّه است، شاید دقیق‏‌ترین و پرثمرترین نوع وحدت‏ باشد واین وحدت یک وحدت استراتژیک است و یک تاکتیک زودگذر نیست.

 

ما بایدبه این نتیجه برسیم که وحدت‏ استراتژیکى، نیاز جامعه ماست و این نیاز تا وقتى که مدیریت انقلاب به دست نیروهاى مؤمن و متعهد است، باقى‏ است.

 

دوم اینکه این وحدت یک وحدت فرا محیطى است.

 

اینگونه نیست که حوزه با دانشگاه و دانشگاه با حوزه یک‏ وحدتى را برقرار کنند و عده‌‏اى از هر دو طرف در آنجا درس بخوانند و بگوییم وحدت حاصل شده است.

 

این عمل‏ یقیناً تنها تأثیر «درون محیطى» دارد و ضررهاى بسیارى هم بر آن مترتب است.

 

یکى از ضررها این است که دانشگاه و حوزه از هم به طور مطلق بیگانه مى‏‌مانند و هیچ تأثیرى در ایجاد روح وحدت حوزه و دانشگاه ندارد.

 

وحدت اصیل و حقیقى وحدتى است که دوئیت بین دو قشر را از بین ببرد.

 

ما باید سعى کنیم که از ذهن نسل جوان این پندار را بزداییم‏ که یک محیط علمى وجود دارد به نام حوزه که فقط با فقه و سنت و اصول آشنایى دارد و مى‏‌تواند پاره‌‏اى از مسائل‏‌محدود به عبادات و اجتماعات را حل کند و یک محیط علمى هم هست به نام دانشگاه که فقط با مسائل مکانیک وفیزیک نظرى و فیزیک عملى و دیگر مسائل مربوط به علوم روز در ارتباط است.

 

ما مى‌‏خواهیم که فرهنگ نوین حوزه‏ در دانشگاه و فرهنگ جدید دانشگاه در حوزه باشد و اندیشه‌‏هاى این دو مکان با هم مبادله شوند.

 

پس حرف‌هایى که‏ امروز زده مى‏‌شود که عده‌‏اى از دانشگاه به حوزه و یا بالعکس بروند؛ اینها صورت‌هایى از مسأله وحدت است، بله اگر درآینده این روح و اندیشه منتقل شد و دوگانگى این دو فرهنگ و مکان از بین رفت، آنوقت اگر از هر دو طرف به دانشگاه‏ و حوزه بروند ثمرات مثبت دارد.

 

منظور از وحدت در اینجا به معناى اختلاط و امتزاج نیست بلکه به معناى یک گونه‌‏عمل کردن و در یک مسیر قرار گرفتن است.

 

تا وقتى که تصور این باشد که حوزه و دانشگاه دو محیط علمى جدا از هم و در تعارض با هم هستند، وحدت حاصل نخواهد شد.

 

اگر ما نوع فرهنگ و معرفت این‌ها را به گونه‌‏اى تنظیم کنیم که ‏بتوانند در یک مسیر قدم بردارند، یقیناً وحدت واقعى را به دست آورده‏‌ایم.

 

وحدت حوزه و دانشگاه در وصیتنامه امام(ره)

 

»از نقشه‏‌هاى شیطانى قدرت‌هاى بزرگ استعمار و استثمارگر، که سال‌هاى طولانى در دست اجراست و در کشور ایران از زمان رضاخان اوج گرفت و در زمان محمد رضا با روش‌هاى مختلف دنباله ‏گیرى شد، به انزوا کشاندن روحانیت است که‏ در زمان رضاخان با فشار و سرکوبى و خلع لباس و حبس و تبعید و هتک حرمت و اعدام و امثال آن و در زمان محمدرضا با نقشه و روش‌هاى دیگر که یکى از آن‌ها ایجاد عداوت بین دانشگاهیان و روحانیون بود که تبلیغات وسیعى در این‏ زمینه شد و مع الأسف به واسطه بى‏ خبرى هر دو قشر، از توطئه شیطانى ابرقدرت‌ها نتیجه چشم‏گیرى گرفته شد.

 

از یک ‏طرف از دبستان‏‌ها تا دانشگاه‌ها کوشش شد که معلمان و دبیران و اساتید و رؤساى دانشگاه‌ها از بین غرب‏‌زدگان یاشرق‏‌زدگان و منحرفان از اسلام و سایر ادیان، انتخاب و به کار گماشته شوند و متعهدان مؤمن در اقلیت قرار گیرند که ‏قشر مؤثر را که در آتیه، حکومت را به دست مى‏‌گیرند، از کودکى تا نوجوانى و تا جوانى طورى تربیت کنند که از ادیان‏ مطلقاً و اسلام، بخصوص از وابستگان به ادیان خصوصاً روحانیون و مبلغان متنفر باشند و اینان را عمال انگلیس در آن‏ زمان و طرفدار سرمایه‏‌داران و زمین‏‌خواران و طرفدار ارتجاع و مخالف تمدن و تعالى در بعد از آن معرفى مى‏‌نمودند، واز طرف دیگر با تبلیغات سوء، روحانیون و مبلغان و متدینان را از دانشگاه و دانشگاهیان ترسانیده و همه را به بى‌‏دینى ‏و بى‌‏بند و بارى و مخالفت با مظاهر اسلام و ادیان متهم مى‌‏نمودند.

 

نتیجه آنکه دولتمردان، مخالف ادیان و اسلام و روحانیون و متدینان باشند و توده‌‏هاى مردم که علاقه به دین و روحانى دارند، مخالف دولت و حکومت و هرچه‏ متعلق به آن است باشند و اختلاف عمیق بین دولت و ملت و دانشگاهى و روحانى راه را براى چپاولگران آنچنان بازکند که تمام شؤون کشور در تحت قدرت آنان و تمام ذخایر ملت در جیب آنان سرازیر شود، چنانکه دیدید به سر این ‏ملت مظلوم چه آمد و مى‏‌رفت که چه آید! اکنون که به خواست خداوند متعال و مجاهدت ملت، از روحانى ودانشگاهى تا بازارى و کارگر و کشاورز و سایر قشرها، بند اسارت را پاره و سد قدرت ابرقدرت‌ها را شکستند و کشور را از دست آنان و وابستگان نجات دادند، توصیه اینجانب آن است که نسل حاضر و آینده غفلت نکنند و دانشگاهیان وجوانان برومند عزیز هرچه بیشتر با روحانیون و طلاب علوم اسلامى پیوند دوستى و تفاهم را محکمتر و استوارترسازند و از نقشه‏‌ها و توطئه‏‌هاى دشمن غدار غافل نباشند و به مجرد آنکه فرد یا افرادى را دیدند که با گفتار و رفتار خود درصدد است بذر نفاق بین آنان افکند، او را ارشاد و نصیحت نمایند و اگر تأثیر نکرد از او روگردان شوند و او را به انزوا بکشانند و نگذارند توطئه ریشه دواند که سرچشمه را به آسانى مى‌‏توان یافت.

 

به امید تحقق این آرمان والاى حضرت امام(ره) توفیق این دو قشر و مسؤولین محترم را در ایجاد چنین وحدتى از خداى‏بزرگ مسألت مى‏‌نماییم.