به گزارش آوای ورزقان به نقل از آناج، “شناسنامه تبریز و پیرامون” کتاب نام آشنای مجهول الهویه! که اخیرا برنامه های پرطمطراق و برجسته سازی های رسانه ای حول آن، توجه مخاطبان را به خود جلب می کند اما خبرنگاری از گرد راه می رسد و می خواهد با دید کنجکاوانه در پس برنامه ها و تبلیغات و سرمایه گذاری های کلان جست و جو کند.

ابتدا به عنوان شاهد عینی از جلسه ای با عنوان  نقد و بررسی “شناسنامه تبریز و پیرامون” که با حضور مسئولین شهری از جمله فرماندار و اعضای شورای شهر در کتابخانه مرکزی برگزار شد، روایت می کنم: نکته ی مهم در این مورد این است که علیرغم عنوان شایسته ی جلسه هیچ نقد و بررسی در مورد این کتاب صورت نگرفت و شاید بهتر بود آن را جلسه ی تعریف و تمجید می نامیدند.

علاوه بر این انتظارات مالی مسئولین و حاضرین در جلسه (از انتظار ساخت کتابخانه گرفته تا خرید و فروش فرش) از “علی پولاد” مولف این کتاب، که وی را پروفسور! می نامیدند، دل هر شهروند تبریزی را به درد می آورد به طوری که گویی همه ی تعریف و تمجید ها از “شناسنه تبریز و پیرامون” دلایل دیگری دارد.

حال فارغ از فضای توصیف شده، مورد دردآور و تأسف بار دیگر که در یک جلسه ی علمی و فرهنگی به چشم می خورد، استفاده از کلمات رکیک و توهین آمیز توسط برخی افراد بخصوص شخص “پروفسور علی پولاد” بود که قطعا قواعد اخلاقی و حرفه ای اجازه ی درج چنین کلماتی را به ما نمی دهد.

به گفته ی اهل فرهنگ و ادب، “پروفسور علی پولاد” تاجر بزرگی است که طبق اظهارات خود ۱۷ سال در ترکیه و ۱۵ سال از عمر خود را در جمهوری آذربایجان سپری کرده و حدود شش سال نیز در تبریز به فعالیت پرداخته است اما بررسی سوابق وی نشان می دهد که  هیچ درجه ی علمی در زمینه ی فرهنگی و تاریخی ندارد و همین است که عنوان “پروفسور” اذهان هوشیار را به تعجب وامیدارد.

فانی، فعال فرهنگی و شاعر تبریزی در گفت و گو با خبرنگار آناج با تاکید بر اینکه آقای پولاد خدمات مالی ارزنده ای را به تبریز کرده است گفت: وی یک تاجر بزرگ است که سرمایه های زیادی را جهت رونق فرهنگی و غیر فرهنگی شهر ما به کار گرفته است اما او یک نویسنده نیست بلکه منابع لازم مالی را در اختیار نویسندگانی قرار می دهد تا ایشان به تالیف کتب بپردازند اما کتاب های تألیف شده به نام آقای پولاد به چاپ می رسد.

به نظر می رسد، تصمیم گیران فرهنگی تبریز و استان حاضر شده اند تاریخ تبریز را به بهای پول نقد، دست کسانی بسپارند که قطعا نوع تخصصشان صلاحیت نویسندگی کتابی را به عنوان معرفی تبریز، تایید نمیکند.

از جمله انتقادات متعدد وارد بر این کتاب توسط صاحب نظران، ایرادات محتوایی آن می باشد که از آن جمله می توان به موارد زیر اشاره کرد: تمجید از فرقه ای ها مثل فرقه ی دموکرات، تعریف و تمجید از کمونیست ها، به کار بردن عبارات تمجیدی در مورد قوم گرایی افراطی بخصوص محمدتقی زهتاب و محمدحسین صدیق، تمجید از پیشه وری، فراماسونری ها، لاییک ها(مثل میرزا علی معجز شبستری) و افراد طاغوتی مثل غلامحسین ساعی.

اکثر صاحب نظران و کارشناسان بر این عقیده اند که نویسنده به تحریف تاریخ آذربایجان پرداخته و سابقه ی انقلابی آن را زیرسوال برده است.

با اعتماد به نظر صاحب نظران، فارغ از تمام مباحث تخصصی ناگزیر این سوال مطرح می شود که آیا “شناسنامه تبریز و پیرامون” تمام مراحل قانونی چاپ و ممیزی برای انتشار گذرانده و از فیلترهای قانونی عبور کرده است؟ اگر چنین است چرا نکات مورد نقد اساسی مغفول واقع شده است؟

آیا واقعا می شود با ابزار پول، تاریخی را به ثبت رساند، آن هم تاریخی مجعول که در آن سبقه با ارزش فرهنگی، انقلابی و شیعی اصیل آذربایجان را به باد فراموشی سپرده و جای خالی آن به وضوح به چشم می خورد؟!