به گزارش آوای ورزقان به نقل از آناج، اساسا هر یک از جنبش ها و انقلاب ها در سراسر جهان میتوانند از لحاظ کیفیت و سبک خیزش شباهت ها و تفاوت هایی باهم داشته باشند. وجه شبه هایی که بر اساس آنها انقلاب ها و جنبش ها را با آن مقایسه کرد، میتوان به مدت، ایدوئولوژی، روش اعتراض و اعلان، نظامی یا غیر نظامی بودن، نفوذ، قشر و رهبری اشاره کرد. به ویژه اگر این حرکت ها در منطقه غرب آسیا، اسلامی و تقریبا با اکثریت شیعی رخ دهد، یقینا آیتم های زیادی از این بیداری ها مشابه هم خواهد بود.

حرکت هایی که از اواخر سال ۲۰۱۱ در شرق عربستان شروع شده است در مقایسه با تاریخچه ی انقلاب اسلامی ایران، دارای شباهت هایی چه از لحاظ ایدوئولوژی و چه از لحاظ هدایت و رهبری دارد. این جنبش با توجه به کیفیت و سبک اعتراضی، شبیه زمان دهه ی ۴۰ قبل از انقلاب میباشد. شاید قبل از اتفاقات اخیر عربستان، آیت الله نمر را در راستای حرکت امام خمینی دانست، لکن شهادت شیخ نمر و ۴۶ تن از فعالان دینی و سیاسی، ذهن هر فرد مطلع از تاریخ انقلاب را به طرف جریان فدائیان اسلام و حرکت نواب صفوی سوق میدهد.

حرکت های سرکوبگرانه ی رژیم آل سعود که شاید از لحاظ کمیت خشونت، بدتر از سرکوب رژیم پهلوی باشد، لکن در برخورد با رهبران و پیشوایان حرکت ها، رفتار این دو رژیم شباهت های زیادی دارند. از طرفی دیگر، سبک اعتراضی و مطالبه گری این دو شیخ علی الخصوص در رابطه با اسلام گرایی و عدالت طلبی شبیه به هم هستند.

شهادت آیت الله شیخ باقرالنمر در این بازه ی زمانی، از تحولات شرق عربستان، همانند تحولات ایران در بازه ی زمانی دهه ی ۴۰ شمسی در حالتی نیمه آرام و فراز و نشیب فراوان دنبال میشود. لکن همانطور که شهادت نواب صفوی و چهار تن از اعضای فدائیان اسلام، جرقه ی بزرگی در دامنه دار شدن اعتراضات ضد طاغوت شد، یقینا شهادت شیخ باقرالنمر و ۴۶ فعال عدالت طلب و آزادی خواه مسلمان، در تسریع روند بیداری عربستان نقش به سزایی خواهد داشت و نقطه ی عطفی در این بیداری علیه رژیم سعودی می باشد.