به گزارش آوای ورزقان؛ مرحوم آیت الله بهجت (ره) به عنوان یکی عارفان و عالمان دینی برجسته، همواره در بیانات خود به زنده نگه داشتن یاد امام حسین(ع)، عزاداری برای ایشان ،اشک بر مصیبتشان و زیارت آن حضرت تاکیدات فراوان داشته اند.
اما از نکات برجسته بیانات ایشان که شاید کمتر از آن صحبت به میان آمده باشد بحث روز اربعین سیدالشهداست که از نظر ایشان این روز یکی از شعائر الهی است.
ایشان در فضیلت روز اربعین می فرمایند :« شعائر الله همه علاماتند، علامت برای چه چیزی؟ برای اینکه دیگران را به یاد خدا بیاندازند. «عَلَامَاتُ الْمُؤْمِنِ‏ خَمْسٌ» ۱برای چیست؟ مثلاً «تَعْفِیرُ الْجَبِینِ» (گذاشتن سر بر خاک) برای اینکه آن‌ها به عظمت مسجودله (آن که برای او سجده کنند) پی ببرند و به یادش بیافتند. و مثلاً «الْجَهْرُ بِبِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیم‏» (بلند گفتن بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم در نماز) که دیگران بفهمند «بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم» اینجاها مثل لازم است. «إنَّ اللهَ یَمْتَحِنُ شِیعَتَنَا بِتَرْکِ الجَهْرِ بِبِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ». همچنین «صَلَاهُ الْإِحْدَى وَ الْخَمْسِینَ» (پنجاه‌ و یک رکعت نماز)؛ مثل آن آقای زاهد که ما در نجف در کوچه و در بازار دیدیم مشغول نماز نافلۀ ظهر بود.»
«همیشه آدم نمی‌تواند برود جلوتر در یک مکان مخصوصی [نافله را] انجام بدهد؛ گاهی هم در همان راه رفتن، رکوع و سجودش را به‌جا می‌آورَد. «وَ التَّخَتُّمُ فِی الْیَمِینِ» (انگشتری به دست راست کردن). [این هم علامت است؛ آیا می‌شود مخفیانه باشد؟ بعید و نادر است کسی این را زیر دستکشش بگذارد. «وَ زِیَارَهُ الْأَرْبَعِینَ» [آخر چه کسی می‌گوید منظور، زیارت چهل مؤمن است] تا اینکه مثلاً آدم یادش بیاید که خوب است چهل مؤمن را زیارت بکند؛ آن هم هر روز! این احتمال خیلی بعید است. زیارهالاربعین همان اربعین حسینیه است که آدم آنجا عده‌ای را که آمده‌اند، می‌بیند و هم خودش توسط آن‌ها به یاد خدا می‌افتد و هم آن‌ها توسط او؛ مثل حج که آدم در مکه یا مدینه هم‌شهری‌هایش را می‌بیند که عدۀ زیادی از آن‌ها هم آمده‌اند، به‌واسطۀ آن‌ها به یاد خدا می‌افتد.
ایشان ادامه می دهد: «هرجا که منصوص نیست، در” وَ مَنْ یُعَظِّمْ شَعائِرَ اللَّهِ فَإِنَّها مِنْ تَقْوَى الْقُلُوبِ “(هرکه شعائر الهی را بزرگ دارد، این از پرهیزکاری قلب‌هاست) داخل می شود.»
آیت الله بهجت بیان می دارند: «منظور از (مِنْ تَقْوَى الْقُلُوبِ) در آیه ذکر شده هر تقوای قلبی است. این را که اضافه داده است به تقوای قلوب، معلوم می‌شود که این نه فقط یاد خداست، [بلکه] دیگران را هم به یاد خدا می‌آورد. بالأخره احتمال غیر زیارت اربعین سیدالشهدا† ظاهراً با اینجا مناسبت ندارد.»
زیارت اباعبدالله(ع)، با معرفت باشد
این روزها تب و تاب زیارت اباعبدالله (ع) برقرار است و شیفتگان حضرت سعی می کنند خود را به هر طریق در روز اربعین به کربلای سیدالشهدا (ع) برسانند ،ولی اینکه این زیارت به چه شکلی باشد را حضرت آیت الله بهجت به بیانی زیبا ارائه کرده اند.
ایشان در خواب موافق اعتبار، می فرمایند :« همۀ کارهای ما رد شد و مورد قبول درگاه حضرت حق قرار نگرفت و به ما گفتند: «در کارها محتاط نبودی، تقلید هم نمی‌کردی و در وقت اجتهاد نیز دقت کافی در استنباط نداشتی». حتی زیارت حضرت سیدالشهدا را با آن عظمت قبول نکردند و گفتند: «آن وقتی که از افراد عادی بودی زیارتت مثل دیگران و نظیر انعام و بهایم بود و آن زمان که معرفت به حق ما پیدا کردی، برای خدا نبود و تنها برای حفظ عنوان و شخصیت خود زیارت می‌کردی»
وی می‌گوید: به هر حال کاملاً محکوم ملائکه شدیم، ولی مرواریدی به من دادند تا بفروشم. گفتم: این چیست؟ گفتند: هنگام پیاده‌روی به‌سوی زیارت کربلا خسته شده بودی، با خود گفتی: آیا مثل منی باید پیاده برود؟! بعد از آن فکر کردی و گفتی: «الحمد لله» این گوهر، همان حمد می‌باشد.
آیت الله بهجت در پایان اشاره می کند :خلاصه، انسان باید انواع و اقسام مختلف کارهای خیر را استقصا کند و از هر راهی توانست خود را در آن ثبت نام کند، ولو به‌اندازۀ نخود باشد، که روزی به همان یک نخود محتاج می‌شویم.