به گزارش آوای ورزقان به نقل ازآناج: حسن گنجی شهردار منطقه هفت تبریز ضمن بازدید از دفتر مرکزی آناج با خبرنگار حوزه شهر و شهرداری آناج گفتگوی مفصلی داشته که متن این گفتگو به شرح ذیل است:

لطفا درمورد وضعیت کلی منطقه ۷ و اهم فعالیت تان در این حوزه توضیح بفرمایید:

منطقه ۷ شهرداری از لحاظ جمعیت و از نظر وسعت در رتبه سوم مناطق ده گانه ی شهر قرار دارد-  البته وسعت منطقه ی هفت بیشتر است اما آنجا حریم های زیادی دارد- این منطقه از لحاظ بافت جمعیتی متراکم و اکثر مردم حاشیه نشین است و عواملی مانند تاثیرگذاری در زمینه انتخابات موجب جابجایی متعدد مدیران این منطقه از شهرداری شده است و تا به حال به جز یک یا دو نفر(مثل آقای وزیر آبادی و انصاری)، شهرداری نبوده است که چند سال پشت سرهم بر این پست باشد و برنامه ی منسجم و خوبی را در این قسمت اجرا کند.

همان طور که می دانید برخی از مناطق شهرداری بعدا تشکیل شده اند و به این ها نیروهایی که دارای مهارت و تخصص کافی باشد تزریق نکرده اند و اکثر نیروهای خبره و خوب را در مناطقی مانند یک، دو و سه به کار می گیرند. این بدین معنی است که علاوه بر منابع مالی و مادی، شهرداری منطقه ۷ در زمینه منابع انسانی نیز مظلوم واقع شده است.

من قبلا معاون مالی و اداری منطقه ۶ بودم و ۲۱ سال سابقه خدمت در شهرداری تبریز را دارم(هنوز هم مدیرعامل تعاون مسکن کارکنان شهرداری تبریز هستم) و ماه هشتم سال گذشته این مسئولیت را بر عهده گرفتم.قبلا شهرداری منطقه ۷ از نظر وصول درآمدها معمولا در رتبه های آخر قرار داشت اما با کمک خداوند ما توانستیم در شش ماه اول سال ۹۳ در میان مناطق ده گانه دومین رتبه را در زمینه وصول درآمد کسب کنیم که منطقه چهار فقط با یک درصد تفاوت قبل از ما و در رتبه اول قرار گرفت و شاید این یک درصد نیز به خاطر پروژه ی هشت بهشت در منطقه چهار است در حالی که منطقه چهار قبلا معمولا در رتبه بندی ها در رتبه های آخر بود اما این بار با وصول یک چک ارتقاء یافت.

به نظر می رسد کمیته مصالحه در منطقه ۷ به نسبت مناطق دیگر چندان کارایی ندارد؛ نظر شما در این مورد چیست؟

تنها منطقه ای که کمیسیون مصالحه با حضور ارباب رجوع تشکیل می یابد، منطقه هفت است تا از این طریق دلالی گری از بین برود و این معنای واقعی مصالحه است که با مالکین مستقیما صحبت می کنیم و با رضایت آنان مصالحه می کنیم در حالی که در طول و تقریبا ۲۰ سالی که در شهرداری حضور داشتم تا به حال ندیده ام که چنین کمیسیون مصالحه ای با حضور خود مالکین و ارباب رجوع تشکیل شود.

چند درصد تحقق بودجه داشته اید؟

در شش ماه اول سال ۹۳ ، ۱۱۷ درصد تحقق بودجه داشتیم.

چند درصد بودجه ی تحقق یافته از طریق کمیسیون مصالحه بوده است؟

تنها ۳۰ درصد بودجه ی تحقق یافته از محل کمیسیون مصالحه بود.متاسفانه در منطقه ما ساخت و سازهای غیرمجاز زیادی انجام گرفته است؛ به همین دلیل ما اکنون به فعالیت واحد تخلف یابی تمرکز زیادی داریم تا با تشکیل پرونده های تخلف و ارائه آن به کمیسیون ماده صد در آن تجدید نظر شده و سپس برای آن حکم صادر شود. حکم به این گونه است که یا رأی صادر می شود که فرد متخلف جریمه پرداخت کند و یا رأی در جهت تخریب ساختمان و بنا است. بیشترین تخریب پرونده های ماده صد(حدود ۵۰ پرونده تخریب) در زمان مدیریت من انجام گرفته است که این آمار بی سابقه است و مناطق دیگر معمولا تخریب ها را انجام نمی دهند.

حدود ۳۰ سال بود شهید مدنی(واقع در ضلع جنوبی اتوبان شهید کسایی) در حالت نابه سامان قرار داشت و هزینه های زیادی را از بابت آلودگی محیط زیست و … بر شهرداری تحمیل می کرد اما ما در این شهرک به تخلف یابی پرداختیم که البته قبل از ما نیز پرونده های تخلف یابی تشکیل یافته بود و اکنون حدود ۴۷۰ پرونده ی تخلف تشکیل و برای ۹۰ درصد از این تعداد حکم تخریب صادر شده است. زیرا در کاربری غیرمرتبط اداره برق، آب و فاضلاب و … هیچکدام به آن ها خدمات ارائه نکرده اند و آن ها از طرق غیرقانونی از برق استفاده می کنند.

ما تغییر کاربری شهرک شهید مدنی را پیشنهاد کردیم –  که پرونده آن چندین سال در کمیسیون ماده پنج مانده بود و کسی آن را پیگیری نمی کرد –  و اخیرا ۳۰ هکتار آن را به صورت صنایع کارگاهی تغییر کاربری دادیم که پس از رأی کمیسیون ماده پنج، اکنون در حال اصلاح آخرین نقشه های آن هستیم و قرار است ادارات برق و گاز نیز انشعابات مورد نیاز را در این شهرک مصوب انجام بدهند. هیئت امنای شهرک اصرار زیادی دارند مبنی بر این که نقشه مورد نظر را به آنان بدهیم تا از موقعیت املاک مورد نظر باخبر شوند. اما ما علیرغم همه ی فشارها، امانت داری کردیم و نقشه ها را در اختیار کسی قرار ندادیم و کسی از آخرین وضعیت نقشه ها خبر ندارد. زیرا اگر کسی خبردار شود ممکن است دلالان زمین کسی را که با زحمت فراوان آن را خریده است، از دستش دربیاورند.

وقتی کمیسیون ماده پنج آخرین مهر تایید را زد، نقشه ها را در روزنانه ها و دیگر رسانه های خبری انتشار خواهیم داد و به دست خود افراد مالک نیز می رسانیم تا باخبر باشند و سرشان کلاه نرود.

البته این موضوع تا برنامه ی پایش نیز کشیده شد و عده ای معترض بودند که رهبر به حمایت از کار و تولید تاکید دارند ولی اینها مغازه های ما را بسته اند. اما باید بگویم در رابطه با پرونده های تخلف تشکیل یافته، شهرداری به عنوان پلیس ساختمان عمل می کند و وظیفه اش تخلف یابی و گزارش آن به کمیسیون ماده صد است. پس از صدور رأی کمیسیون بدوی، ده روز به مالک فرصت دفاع داده می شود و سپس پرونده به کمیسیون تجدید نظر می رود و به رأی نهایی می رسد و اگر کسی به این رأی اعتراض داشته باشد فقط دیوان عدالت می تواند رأی کمیسیون تجدید نظر را تعدیل کند. تا به حال دیوان به خیلی از پرونده ها ورود کرده و به هیئت هم عرض ارسال شده است و این هیئت نیز معمولا یا همان رأی کمیسون تجدید نظر را تایید کرده است و یا آن را تعدیل و به جریمه تبدیل کرده است. پس از طی مراحل ما ابتدا اخطارهای لازم را می دهیم اما اگر فرد تمکین نکرد، رأی را به دادستانی انعکاس می دهیم و دادستانی نیز حکم تعطیلی واحد را صادر می کند. ما ۱۵ پرونده را به کمیسیون ارجاع داده و حکم آن را دریافت کردیم اما اینها جار و جنجال سیاسی راه انداختند. در فرمانداری شورای کارگری تشکیل شده بود که ما آنجا صحبت کردیم و گفتیم که ما میثاق با قانون داریم و هر کاری که کردیم قانونی است و غیر از دیوان عدالت اداری کسی نمی تواند آراء کمیسیون را تعدیل کند؛ حال شما می توانید از طریق مراجع بالاتر اقدام کنید ؛ اما خوشبختانه آقای نجفی نسبت به قضیه واقف بودند و زیر بار نرفتند. با این حال بازهم در این زمینه فشار زیادی بر ما وارد است.

امسال بودجه ی شهرداری منطقه ۷ چقدر است؟

بودجه ی امسال منطقه نزدیک ۴۵ میلیارد تومان بود و برای سال آینده ۶۵ میلیارد تومان در نظر گرفته ایم.

آیا منطقه ۷ بودجه ی سرمایه گذاری ندارد؟

خیر بودجه ی سرمایه گذاری وجود نداشت اما اخیرا چند پرونده در دستور کار داریم و می خواهیم روی آن ها کار کرده و بحث مشارکت را نیز در منطقه فعال کنیم.

آیا ایپک پالاس مربوط به همین حیطه از فعالیت های شماست؟

نه خیر اولا ایپک پالاس پروژه سرمایه گذاری نیست؛ دوما مربوط به دوره شهرداری آقای نوین است که من فقط پروانه ی آن را امضا کردم. آن زمان گویا یک یا نزدیک ۲ میلیارد برای آن عوارض گرفته بودند. با این حال ایپک پالاس می تواند موجب رشد و تحول شهرک اندیشه باشد مخصصا اینکه پارک مهر ولایت را نیز ایجاد کرده ایم که پارکی چند منظوره است.

چند درصد بودجه عمرانی است؟

در همه مناطق معمولا ۶۰ درصد بودجه عمرانی و ۴۰ درصد هزینه های جاری(هزینه های خدماتی و اداری) است. ما امسال ۲۷ میلیارد تومان برای هزینه های عمرانی منطقه در نظر گرفته بودیم و تا به حال تمامی پروژه های عمرانی منطقه بیش از ۷۰ درصد تحقق یافته است.

امسال چند پروژه ی عمران برای منطقه تعریف شده بود؟

اهم پروژه های عمرانی هدایت آب کانال ها در خلجان و لوسان،  پارک مهر ولایت، مسیر گشایی در قم باغی، اتمام کار زمین های ورزشی و چند مسیر گشایی دیگر.

آیا مسکن و شهرسازی این شهرک را تحویل داد؟

ناقص تحویل داد در حالی که ۷ میلیارد تومان هم بدهکار بود که آن را هم پرداخت نکرد. البته ۷ میلیارد تومان را به یک یا دو میلیارد کاهش دادند. مسکن و شهرسازی حقوق کارمندانش را هم به سختی می دهد.

در مورد بودجه و فعالیت های فرهنگی تان در منطقه ۷ بگویید:

به نظر من بیشترین بودجه فرهنگی برای انجام کارهای فرهنگی در شهرداری منطقه ۷ هزینه شده است. ما جشنواره های تابستانی متعددی را (در شهرک اندیشه و کوی لاله) برگزار کردیم. در طرح بوستان قرآن ۴هزار و ۵۰۰ قرآن آموز ثبت نام کردند که کاری مهم است و در زمان مدیریت ما اتفاق افتاده است و بوستان قرآن به عنوان مرکز قرآنی شمالغرب کشور در نظر گرفته شده است و پیشنهاد من این است که با جذب اساتید قرآنی به عنوان عضو افتخاری هیئت مدیره بوستان اینجا را به مرکز مطالعاتی قرآنی تبدیل کنیم. مثلا می توانیم در مرکز مطالعه قرآنی به مطالعه سیره ازدواج  از منظر قرآن بپردازیم، در زمینه امور شهروندی به مطالعه ی وظیفه ی همسایه نسبت به همسایه از منظر قرآن بپردازیم. به همین منظور ما اکنون دنبال ۱۲ نفر عضو خبره برای تشکیل هیئت امنای قرآنی هستیم.

در مورد خانه سلامت نیز حرکت های خوبی انجام دادیم مثلا گرم خانه ای ایجاد کردیم که مکان آن سالها خالی و بدون استفاده مانده بود. در زمینه حمایت از اقشار کم درآمد اقدام به عقد قراردادی با دانشکده ی علوم پزشکی کردیم تا ما جایی در لوسان در اختیارشان قرار دهیم تا آنها یک مرکز بهداشتی ایجاد کنند و برای قشر کم درآمد خدمات رایگان ارائه کنند. لذا یک کلینیکی ساخته و به دست وزیر نیز افتتاح شد. در این مرکز علاوه بر شهروندان، کارکنان شهرداری را نیز ویزیت می کنند. همچنین طبق قرارداد آن ها وظیفه دارند در برنامه های حوزه ی سلامت شهرداری منطقه ۷ با ما مشارکت کنند. مثلا اگر ما در زمینه اعتیاد برنامه ای داشته باشیم، آن ها موظف به همکاری هستند.

کتابخانه های منطقه فعال هستند و اخیرا نیز سر و سامانی به آن ها داده ایم(مثلا پنجره ها را دوجداره کرده ایم که سر و صدا بچه ها را اذیت نکند). سال گذشته برنامه ای ترتیب دادیم که خبرگان منطقه را در هر زمینه ای اعم از رتبه های برتر کنکور، شاعر، خبره قرآنی و … شناسایی و با اعطای جوایزی از ایشان تقدیر و تشکر کردیم.

علت عقب افتادن حقوق کارگران در منطقه ۷ چیست؟

البته ما همواره سعی می کنیم حقوق ها را به موقع و تمام و کمال پرداخت کنیم. من خود فرزند یک کارگر هستم و به کارگران احترام زیادی قائلم اما متاسفانه در گذشته روال غلطی رایج شده و واگذاری امور کارگران به بخش خصوصی مفهوم خود را از دست داده است. طبق قرارداد پیمانکار باید به قدری توانایی داشته باشد که اگر شهردار حتی به مدت دوماه پولی به او نداد، خود بتواند حقوق کارگران را پرداخت کند. اما متاسفانه در چند سال اخیر جو غلطی در شهرداری به وجود آمد و پیمانکاران نیز عادت کرده اند تا ما به التماس از آنها صورت وضعیت بگیریم و پول بدهیم تا حقوق کارگر را بدهند.

لذا طبق صورت جلسه پول را پرداخت و بررسی ها را به بعد موکول می کنیم. متاسفانه ما با بخش خصوصی آن طور که باید برخورد نکرده ایم ولی بالاخره یا رومی روم یا زنگی زنگ. اگر قرار بر این است که ما حقوق کارگران را بدهیم، این را به ما واگذار کنند اگر قرار است بخش خصوصی بپردازد، پس بپردازد! اما الان شهرداری دچار تناقض شده است. طبق قانون وقتی موردی را برون سپاری کردیم، تا زمانی که پیمانکار صورت وضعیت را ارائه نکرده ما نمی توانیم مبلغی را به او پرداخت کنیم. در حال حاضر صورت وضعیت را در ۲۵ ام ماه به ما ارائه می کنند و مدیران برای اینکه سر و صدا به پا نشود، بدون بررسی صحت و سقم صورت وضعیت به پیمانکار پول می دهند. در حالی که پیمانکار باید پس از اتمام ماه، صورت وصعیت ماه تمام شده را به ما تحویل بدهد و ما هم دو سه روز به بررسی آن بپردازیم و مثلا چهارم ماه بعد آن را پرداخت کنیم اما الان این گونه نیست! در ۲۴ ام یا ۲۵ ماهی که هنوز تمام نشده، صورت جلسه اش را به ما می دهند و ماهم یک روزه بدون بررسی مجبوریم آن را پرداخت کنیم.

برای سال آینده چه طرح عمرانی یا سرمایه گذاری در نظر دارید؟

ما برای سال آینده با تقریبا ۲۳ درصد افزایش، ۶۵ میلیارد تومان بودجه در نظر گرفته ایم اما در جلسه ستاد بودجه عرض کردم اگر می خواهیم حوزه ی شهرداری منطقه ۷ احیاء شود، برای ما ۱۰۰ میلیارد تومان بودجه لازم است.

شما چرا از وام بانک شهر استفاده نمی کنید؟

اتفاقا ما از این وام استفاده می کنیم. اما وقتی ما ۲۷ میلیارد تومان بودجه عمرانی تصویب می کنیم، فقط ۲۷ میلیارد تومان می توانیم وام بگیریم در واقع وام بانک شهر فقط  پروژه های عمرانی را پوشش می دهد. علاوه بر این وقتی وام می گیریم باید بازپرداخت آن را نیز در نظر بگیریم یعنی برای بازپرداخت وام باید از بودجه ی عمرانی بردارم و به بانک پس بدهم.

البته این طرح اشکالاتی دارد و در آینده موجب بدهکار شدن شهرداری خواهد شد…

نخیر من بر این عقیده نیستم و در این مورد از معدود مدیران مناطق هستم که از آقای نجفی حمایت می کنم. زیرا در کشور ما (چه تورم افزایش یابد چه افزایش نیابد)هرسال ۲۰ درصد بر قیمت هزینه های ما افزوده می شود. اگر امروز یک پروژه ی عمرانی با ۱۰ میلیارد تومان انجام بگیرد، در سال آینده همان پروژه ۱۳ میلیارد تومان هزینه در پی خواهد داشت. پس بهتر است شهرداری از بانک استقراض کند تا پروژه زودتر اجرا شود و رضایتمندی مردم بیشتر شود. از طرفی وقتی مثلا یک خیابان احداث می کنیم، به دنبال آن تقاضا برای پروانه ی تجاری و مسکونی بیشتر می شود و این موضوع خود به خود موجب دگرگونی اقتصاد منطقه می شود و از همین نقطه هزینه صرف شده بازهم جبران می شود. یعنی با گرفتن وام هم پروژه زودتر اجرا می شود و به سال بعد موکول نمی شود که هزینه ی آن بیشتر شود، هم شهر از نظر زمان اجرای پروژه ها سریع تر سامان می یابد و هم رضایتمندی مردم بیشتر می شود و در آخر هم هزینه ها جبران می شود. ما در ایتم ها حق اشرافیت و عوارض را نیز از مردم دریافت می کنیم.

در منطقه شهید چمران یک فضای روستایی حاکم است و باید آن را از بافت روستایی خارج کنیم. لذا برای سال آینده دو پروژه در آخماقیه تعریف کرده ایم؛  که یکی مسیر گشایی ۱۸ متری در قم باغی است که فاز اول آن را به طول ۵۰۰ متر امسال انجام دادیم و در دهه فجر نیز آسفالت می شود. جالب است بدانید فقط برای تملک ۵۰۰ متر مذکور بیش از یک میلیارد تومان هزینه کردیم چرا که بافت مسکونی در این منطقه فشرده است و ما در ۵۰۰ متری که عرض کردم ملک ۳۰۰ خانوار را تملک کردیم. میانگین متراژ  هر واحد مسکونی حدود ۶۰ متر بود که این یک فاجعه است! مثلا اینجا امکان تعبیه ی باکس زباله وجود ندارد. حدود ۴۰۰ میلیون تومان نیز جهت زیرسازی و آسفالت هزینه خواهد شد. به نظر من این اتفاقات باعث رونق این منطقه می شود می شود.

چرا از ظرفیت امامزاده سیدمحمدآقا برای رونق صنعت گردشگری در منطقه استفاده نمی کنید؟

در حریم شهر دو روستای خلجان و کجوار وجود داشت که اخیرا روستای خلجان به شهر تبریز الحاق شد اما کجوار همچنان به عنوان یک روستا باقی است. سیدمحمد در حریم شهر ما واقع شده است و طبق قانون شهرداری باید به ساخت و سازهای غیرمجاز رسیدگی کند و در قبل غرامتی که از ساخت و سازهای غیرمجاز می گیرد، باید فقط در حمل زباله ی آن محل هزینه کند. یعنی شهرداری فقط تا این حد می تواند در حریم شهر ورود کند. سید محمد در حریم شهر واقع شده و برای حریم شهر کاربری تعریف نشده است. لذا انجام سرمایه گذاری در این قسمت مستلزم کار کارشناسی و طرح موضعی است و بعد از تدوین طرح موضعی باید بررسی شود که امکان تصویب آن از سوی کمیسیون ماده پنج چقدر است. درواقع این کار نوعی ریسک است که ما بدون اطلاع از رأی ماده پنج طرح موضعی کار می کنیم در حالی که ممکن است ماده پنج بگوید مثلا اینجا مربوط به سازمان میراث فرهنگی است و شما حق دخل و تصرف ندارید.

من حدود ۱۴ ماه است که مسئولیت شهرداری منطقه ۷ را بر عهده گرفته ام و در این مدت بحث شهرک شهید مدنی را به اتمام رسانده ایم. همچنین پروژه ی سوسنگرد را که حدود ۴ سال ابتر مانده بود، تکمیل کردیم و از این قبل حدود ۲۰ میلیارد تومان به صورت غیرنقدی عاید شهرداری منطقه ۷ خواهد شد. علاوه بر این به موضوع بدنه سازی دیزل آباد نیز ورود کرده ایم.

حوزه استحفاظی منطقه ۷ از کجا شروع و در کجا ختم می شود؟ چرا در مورد ساماندهی ورودی شهر اقدامی نمی کنید؟

حوزه استحفاظی ما از اتوبان شهید کسایی شروع و در جاده آذرشهر نرسیده به سردرود(جایی که یک پل عابرگذر بزرگ وجود دارد) به پایان می رسد و از این نقطه به بعد جزء حریم شهر محسوب می شود. حتی خود سردرود نیز جزء حوزه استحفاظی ما نیست و برای خود حوزه استحفاظی جداگانه ای دارد.

آیا امکان دارد که سردرود به منطقه ۷ الحاق شود؟

البته باید این طور باشد اما تصمیم گیری در این مورد به تقسیمات کشوری و استانداری ربط دارد.
در حریم شهر کاربری محل مشخص نیست. لذا کاری از دست ما برنمی آید. مثلا در کوی روشن (در ورودی شهر) ساخت و سازغیرمجاز انجام می گیرد اما چون حریم شهری است، ما نمی توانیم کاری بکنیم. آنجا تعدادی مغازه های سوله مانند ایجاد کرده و کار می کنند و حتی به شهرداری عوارض هم نمی پردازند. یعنی چون آن ها هم در حریم شهر بوده و هم بناهای غیرمجاز هستند و باید تخریب شوند، لذا شهرداری نمی تواند پولی به عنوان عوارض برای ساخت و ساز غیرمجاز دریافت کند. اما ما نباید دست روی دست بگذاریم بلکه بهتر است یک طرح موضعی کار کنیم و کمیته فنی ماده پنج را جهت بازرسی و بازدید بیاوریم و سپس به عمق ۵۰۰ متر یک مرکز تجاری ایجاد کنیم و به مالکان مغازه ها مجوز بدهیم تا مغازه هایی به مدل نمایگاه به وسعت زیاد ایجاد کنند. تا هم ورودی شهر اصلاح شود و هم برای ما منبع درآمدی به وجود بیاید.

وقتی نجفی شهردار تبریز بحث ساماندهی ورودی شهر را مطرح کردند، عده ای فکر کردند منظورشان نصب چراغ و رنگ کردن جدول ها و … است در حالی که ورودی شهر ما با این کارها درست نمی شود بلکه نیاز به اقداماتی اساسی دارد. ما هم به تدوین یک طرح موضعی پرداخته و پیشنهاد خود را به کمیسیون ماده پنج ارائه کرده ایم.

درمورد دیزل آباد دوم باید بگویم  همه ی گاراژها در سال ۸۶ به واحدهای مسکونی تبدیل شده اند. مثلا اکنون قسمتی از کارخانه ی کبریت سازی مسکونی است. در ابتدای ورود به منطقه هفت با نصب بنرهایی اطلاعیه دادیم که ما آماده توافق با شما هستیم یعنی با توافق گاراژ ها را تبدیل به واحد های مسکونی بکنیم.

این سوال پیش می آید که شما روی چه حسابی کنار اتوبان می خواهید واحدهای مسکونی ایجاد کنید؟

برای اینکه پشت این جبهه واحد های مسکونی است. البته در طرح تفصیلی نیز شورایی عالی معماری و شهرسازی ایران به این نتیجه رسیده است که این محل را به واحد مسکونی تغییر دهد.

ما با گاراژ بزرگ ایران توافق کرده ایم. درواقع بعد از یک سال ما موفق شدیم با یک گاراژ توافق کنیم. در این محل هم یک خیابان ایجاد می کنیم، هم شهرداری ۴میلیارد تومان کسب درآمد می کند و هم واحدهای مسکونی دیگر از معضلات واحدهای تعمیرگاهی رها می شوند. البته این گاراژ که چندین مغازه داخل آن قرار دارد، قرار نیست تخریب شود بلکه مغازه و گاراژ در جای خود باقی می ماند و در طبقات بالای آن آپارتمان ساخته می شود که می توان مغازه ها یا همان گاراژ را نیز به مرکز تجاری تبدیل نمود.

اتفاق مهمتری که در منطقه ما افتاد این بود که در اتوبان شهید کسایی نزدیک کبریت سازی چند واحد بزرگ را تخریب کردیم و این کار برای ایجاد رمپ انجام شده است. همان طور که می دانید سازمان مسکن و شهرسازی به اتوبان شهید کسایی رسیدگی می کند و رمپ های اتوبان را نیز آن ها باید ایجاد کنند تا ماشین های بزرگ وارد شهر نشوند و دیزل آباد نیز تغییر و تحول یابد. اگر این اتفاق بیافتد خود به خود مالکان مشتاق تغییر کاربری ملکشان خواهند بود. بنابراین ما با مسکن و شهرسازی مکاتبه و این امر را مطالبه کردیم. آن ها گفتند ما قصد اجرای طرح رمپ را داریم اما اعتبار کافی برای تملک زمین های مورد نیاز نداریم و اگر شهرداری آن ها را تملک کند و در اختیار ما قرار دهد، ما آماده ی ایجاد رمپ هستیم و بودجه ی آن نیز تخصیص یافته است. به نظر من این موضوع یک فرصت استثنایی بود؛ برای همین آن را در شهرداری تبریز مطرح کردم.

اما هجمه هایی به من وارد کردند که تو با این کار شهرداری را به راه  و شهرسازی می فروشی! همه به جز آقای نجفی مرا سررزنش کردند. من با اقای نجفی صحبت کرده و توجیحات مادی و غیرمادی آن را برایشان توضیح دادم و گفتم که با این کار حداقل معضل دیزل آباد حل می شود. هزینه ی برآورد شده برای تملک زمین ها توسط شهرداری فقط ۶ میلیارد تومان شد.

به نظر من همین پروژه رمپ یکی از تاثیرگذارترین پروژه های شهر تبریز است که شهرداری منطقه ۲ کار تملکش را انجام می دهد و راه و شهرسازی نیز همزمان کارخودش را انجام می دهد. همان طور که قبلا گفتم در توافق با یک گاراژ ۴ میلیارد تومان عاید شهرداری شد، حال اینجا نیز با یک مورد توافق خوب هزینه صرف شده برای تملک دوباره به جیب شهرداری برمی گردد. من برای اجرای این طرح خیلی سماجت به خرج دادم اما کسی حرفش را هم نزد و مجموعه های خودمان تشکری هم از ما نکردند .

برای تخریب ساخت و ساز غیرمجاز شهرداری باید به آن فرد پولی بپردازد؟

خیر؛ در واقع وقتی فردی زمینی را خریداری کرده، زمین مال خود اوست که ساخت و ساز غیرمجاز در آن انجام داده است. شهرداری زمین آن فرد را به قیمت کاربری اصلی آن خریداری می کند. مثلا اگر کاربری اصلی زمینی فضای سبز باشد، قیمت فضای سبز را می پردازد. بخشی از آن زمین ها، زمین های ملی است اما به خاطر اهمال راه و شهرسازی اشخاص در آن بناهایی ساخته اند و ریالی هم بابت آن پرداخت نکرده اند و درواقع زمین خواری کرده اند. متاسفانه در کوی نامی در شهرک اندیشه، یک عده سودجو  اراضی ملی را به مردم فروخته اند اما مراکزی هستند که از این زمین خواران حمایت و دفاع می کنند!

مردم در این زمین ها ساخت و ساز غیرمجاز انجام داده اند و سالهاست از آب و برق و خدمات دولت استفاده می کنند و به ما هم فشار می آورند که زباله هایشان را جمع آوری و محلاتشان را آسفالت کنیم. میثاق ما با قانون است و در راه همین قانون شهرها داده ایم اما خودمان داریم از کارهای غیرقانونی دفاع می کنیم.

به نظر شما تا آخر سال چند درصد بودجه شما تحقق خواهد یافت؟

با اعمال  پروژه سوسنگرد حدود ۱۵۰ درصد تحقق خواهد یافت ولی در صورتی که سوسنگرد اعمال نشود ۱۲۰ درصد تحقق می دهیم.

با کمیسیون مصالحه موافق هستید یا مخالف؟

نقد کردن کار سختی نیست ولی کو کسی که پیشنهاد سازنده ارائه دهد. به نظر من شهرداری باید دنبال درآمد پایدار باشد. برای رسیدن به درآمد پایدار باید شهرداری را ملزم به سرمایه گذاری در برخی زمینه های تخصصی کنند. من در سازمان پایانه های تبریز معاون مالی اداری بودم؛ برای تعریف درآمد در سازمان غرفه های ترمینال را اجاره دادیم که مقدار آن ها ابتدا حدود ۴۰ هزار تومان بود اما امروز هر غرفه حتی ۵ میلیون تومان اجاره می پردازد و امورات سازمان با همین اجاره ها می چرخد. شهرداری هم می تواند چنین کارهایی را انجام بدهد. مثلا فلان پاساژ را بسازد و واگذار نکند بلکه اجاره بدهد. شهرداری می توانست یک شهرک به نام خاوران ایجاد کند و بفروشد، همان کاری که شرکت باغمیشه در رشدیه انجام انجام داد و سود میلیاردی برداشت کرد. من چه کار به این دارم که به عنوان شهردار منطقه تراکم فروشی کنم؛ حال من از کجا برای منطقه درآمد کسب کنم؟! کمیسیون مصالحه همان قانون فروشی و ضوابط فروشی است. وقتی من با ضابطه عمل می کنم، نمی توانم درآمدی کسب کنم! پس چه کار باید بکنم؟! با ضابطه ای که به ما تحمیل شده است ما نمی توانیم درآمد کسب کنیم؛ اصلا مگر شرایط کسی که در زعفرانیه زندگی می کند با کسی که در اندیشه زندگی می کند، یکی است که برای آن دو یک ضابطه تعیین شده است؟! پس اول باید زیرساخت ها اصلاح شود. مثلا به من که شهردار منطقه هستم ابلاغ شده است که حق ندارم با بیش از ۱۵ متر فضای باز موافقت کنم؛ من هم از این ضابطه تبعیت می کنم، اما اینطوری برای ما درآمدی در کار نیست. اگر کار درست باشد کمیسیون مصالحه ای تشکیل نمی یابد.

یعنی شما در کل با کمیسیون مصالحه مخالفید ولی معتقدید در حالت فعلی چاره جز وجود آن ندارید؟

من معتقدم تا زمانی که زیرساخت ها اصلاح نشده است، منحل شدن کمیسیون مصالحه برای شهرداری فاجعه است چرا که شهرداری امکان کسب درآمد نخواهد داشت. و باید دولت کمک کند که نمی کند. شهر ما نیاز به پروژه های بزرگ، مسیرگشایی وسیع، اتوبان و غیره دارد که برای اجرای آنها پول لازم است و این پول را یا باید دولت بدهد یا شهرداری درآمدی داشته باشد و از محل درآمدش خرج کند. اما وقتی طبق ضابطه عمل می شود و وقتی ضابطه فروشی نمی شود، نمی توانیم درآمدی هم کسب کنیم.

درست است که ما در کمیسیون مصالحه تراکم فروشی و ضابطه فروشی می کنیم اما هر منطقه شرایط خاص خود را دارد و دفترچه ضوابط نباید در تمام مناطق یکسان باشد. برخی از ضوابط مذکور عین قانون است که توسط شورای عالی شهرسازی به ما ابلاغ می شود و برخی نیز توسط شورای شهر به تصویب می رسد. طبق ضابطه به ما می گویند به تقاضاهای زیر ۵۰ متر مسکونی پروانه ساخت و ساز ندهید؛ اما در منطقه من و در محله آخماقیه بیشترین تقاضا برای زیر ۵۰ متر است. یعنی توان مالی مردم این منطقه همین اندازه است که زیر ۵۰ متر بخرد و اگر به او پروانه ندهیم بدون مجوز و به صورت غیرمجاز خانه خواهد ساخت. لذا راه و شهرسازی باید بر اساس نیاز های هر منطقه برای آنجا ضابطه تعریف کنند. اما این نیز تا حدی امکان ناپذیر است. بنابراین اگر کمیسیون مصالحه منحل شود، کمر شهرداری می شکند.

آیا قبول می کنید بعضی از مدیران به خاطر تنبلی هایشان در جذب سرمایه گذاری، از کمیسیون مصالحه سوءاستفاده می کنند؟

خیر من این طور فکر نمی کنم. من حاضرم به هرنحوی که شده با شما به عنوان یک شهروند در منطقه مشارکت کنم و سرمایه تان را به کار بگیرم. اما سرمایه گذاری به منطقه ی ما جذب نمی شود. بر فرض شخص شما یک سرمایه دار هستید، اما آیا حاضر می شوید سرمایه تان در منطقه ۷ به کار بگیرید؟! اگر کسی حاضر باشد اینجا سرمایه بیاورد ما حتما با او همکاری می کنیم. اما سرمایه گذار تا وقتی مناطقی مانند ۲ و ۳ وجود دارد به منطقه ۷ نمی آید.

نظر شما در مورد یک کاسه شدن درآمدهای مناطق ده گانه و توزیع آن بر حسب نیاز هرمنطقه چیست؟

آنچه شما می گویید متاسفانه توسط شورا نیز مطرح می شود و به نظر من شیطنتی در میان است که می خواهند اصل موضوع را منحرف کنند. باید بگویم درآمد شهرداری متمرکز است یعنی هم در آمد منطقه هفت و هم درآمد مناطق دیگر مثل منطقه ۲ به حساب شهرداری مرکزی انتقال می یابد اما شهردار منطقه حق برداشت آن پول را ندارد. بلکه فقط شهردار تبریز، معاون مالی اداری شهردار تبریز و ذی حساب شهرداری تبریز حق برداشت این پول را دارد.

پس شما حقوق ها را چگونه پرداخت می کنید؟

تمام مناطق و سازمان های شهرداری تبریز باید درآمد بخش خود را به حساب درآمد شهرداری واریز کنند. سپس طی مکاتبه ای درخواست می کنیم که چکی به ما بدهند تا درآمدی را که به حساب شهرداری واریز کرده ایم برداریم و بابت هزینه هایی که داریم صرف کنیم. یعنی شهردار تبریز این امکان را دارد که از درآمد شهرداری منطقه یک(که به حساب درآمد شهرداری واریز می شود) بردارد و به منطقه ۷ بدهد.
به نظر من بهتر است بگویند مثلا منطقه یک از ۱۰۰ میلیون تومان درآمد خود، ۲۰ میلیون را خودش خرج کند و ۸۰ میلیون را باید در اختیار شهرداری بگذارد.

به نظر شما این شیوه موجب کاهش انگیزه مدیران برخی از مناطق نمی شود؟ آیا آنها راضی می شوند که درآمد کسب کنند و مناطق دیگر درآمدشان را خرج کنند؟

بالاخره قانون شهرداری تبریز واحد است و من نیز مدیر منطقه هستم نه شهردار منطقه. اگر شهردار منطقه ای مثلا آقای عادلی تلاش زیادی کرده و درآمد زیادی کسب کرده است پس شهردار به او پاداش بدهد نه اینکه حق هزینه کردن را به او بدهد. چرا باید روال طوری باشد که کوچه پس کوچه های ویلاشهر را هر سال ۳ بار آسفالت کنند اما من برای آسفالت کوچه های آخماقیه از خود مردم محل یک میلیون پول جمع کنم؟! مگر مردم آخماقیه شهروندان این شهر نیستند؟! سازمان عمران شهرداری تبریز، شرکت خانه سازی پیش ساخته آذربایجان یا شرکت توسعه ی آذربایجان را برای چه تاسیس شده اند؟! برای اینکه من به سازمان عمران بگویم دو پل مورد نیاز در منطقه ۷ را شما بسازید ما هم کارهای تملکش را انجام می دهیم. اگر به این شیوه عمل شود هم کار به صاحب تخصص آن یعنی سازمان عمران سپرده می شود و هم این همه حرف و حدیث مطرح نمی شود. ما نباید به خاطر پروژه های ده ها میلیاردی شهرمان را فدای منیت های خودمان بکنیم. بهتر است پروژه های عمرانی را به سازمان عمران بسپاریم که تخصص این کار را دارد و تا به امروز نیز در هرکدام از پروژه ها اعمال نفوذ کرده و وارد شده است، آن پروژه خیلی خوب پیش رفته است. بر فرض پروژه ی معراج را به ما بسپارند؛ گیریم که پول هم داشته باشیم اما آیا من نیروی انسانی لازم برای انجام این کار یا برای نظارت یا امکانات دیگر را دارم؟! من نه نیروی انسانی  دارم و نه امکانات؛ پس بهتر است سازمان عمران این کارهای تخصصی را انجام بدهد.

طبق طرحی که به مجلس ارائه شده است، دولت قصد دارد تمام درآمد های شهرداری های شهرها در تهران متمرکز شود، سپس به شهرداری ها بازگردانده شود؛ نظر شما در این مورد چیست؟

زمانی درآمد شهرداری به خزانه انتقال می یابد که شهرداری یک ارگان دولتی باشد که اگر به یک ارگان دولتی تبدیل شود، چه بهتر که این کار صورت بگیرد.

اکنون همه ی سازمان ها بی پول شده اند و درجا می زنند و فقط شهرداری است که پول دارد؛ دولت هم می خواهد با این طرح درآمدی برای خود داشته باشد؟

اگر این طور است پس شهرداری را به یک ارگان دولتی تبدیل کنند. در غیر این صورت من صد در صد مخالف این کار هستم. الان داریم به سمتی حرکت می کنیم که بحث ایالتی کردن استان ها مطرح است؛ یعنی استان ما به عنوان ایالت آذربایجان، هرچه دارد برای خود آذربایجان هزینه شود؛ این طرح اخیرا در مجلس نیز مصوب شده است که درآمد هر استان در خود آن استان هزینه شود. بنابراین نمی توان گفت که پول شهرداری ها را در خزانه دولت جمع کنیم و سپس برگردانیم؛ این حرف در تضاد با ایالتی کردن استان ها و غیر منطقی و غیر قانونی است. از این نظر غیرقانونی است که شهرداری یک ارگان دولتی نیست که پول آن در خزانه دولت جمع شود. برای این کار ابتدا باید شهرداری را به نهاد دولتی تبدیل کنند.

انتظارتان از رسانه ها در این ارتباط چیست؟

من از رسانه ی شما خواهش می کنم با جمع آوری اطلاعات و آمار و ارقام مربوط به عملکرد مناطق ده گانه شهرداری، آن ها را با یک دیگر مقایسه کنید.

این البته پیشنهاد خوبی است اما آیا فک نمی کنید که این کار وظیفه ی شورای شهر است؟

بله اما چه کسی بر شورای شهر نظارت کند؟ مطبوعات نمی تواند بر شورا نظارت کند اما می توانند به عنوان یک اهرم فشار عمل کنند. من در شورا پارتی و طرفدار ندارم؛ برای همین به هر طریقی مرا اذیت می کنند و مدام پشت تریبون منطقه ۷ را زیر سوال می برند. اما وقتی شهردار از من سوال می کند و من توضیح می دهم می بیند که حق با من است. اما چون من در شورا آدم ندارم، مرا زیر سوال می برند. در این میان روشنگری وظیفه ی مطبوعات است.

نظرتان در مورد آناج چیست؟

بله من اغلب اخبار آناج را پیگیری و پیامک های خبری اش را نیز دریافت می کنم. تا به حال قضاوت هایش واقعا بی طرفانه بوده است و خواهش می کنم همیشه بی طرف بمانید. اینکه خودتان را با صداقت در جامعه مطرح کنید، خیلی ارزش دارد.