به گزارش آوای ورزقان به نقل ازآناج،طرح گزینه های مختلف درمورد مدیریت جدید صداوسیمای استان، نگارنده را بر آن داشت تا مطالبی را درباره نمونه ای از عملکرد رسانه ی ملی در استان به رشته تحریر در بیاورم.

مهمترین مسئله ای که شاید ضربات جبران ناپذیری به بدنه ی محتوایی این مجموعه بزند، نحوه درآمدزایی رسانه ی ملی است. پس از بی توجهی بودجه ریزان کشور به صداوسیما، این مجموعه بر آن شد تا با تعریف برنامه های مشارکتی مشکلات مالی خود را مرتفع کند.

غافل از آنکه آسیب های جدی این طرح پشت پرده ی صحنه باقی مانده است که به دو مورد استانی  آن اشاره می شود:

۱)      بسترسازی براساس برنامه های مشارکتی قطعا مشام نهادهای عمومی و دولتی و حتی شرکت های خصوصی دارای سرمایه را تیز تر کرده و قالب زمانی و محتوایی رسانه ی ملی را در اختیار گرفته است.

۲)      این طرح موجب گشته تا رسانه ملی به تریبون رسمی نهادهای ثروت مبدل شده و امر مطالبه گری کان لم یکن تلقی شود.

برنامه ی شهریمیز و یا آنتن مخصوص منطقه آزاد ارس  دو نمونه از برنامه های مشارکتی صداوسیمای استان است که خصوصیت فاکتورهای ذکر شده را شامل می شود. علی الخصوص که مجموعه شهرداری باید زیر ذره بین نقد و مطالبه قرار گرفته و به مشکلات شهری مردم تبریز بپردازد. البته بازگو کردن موفقیت ها و اقدامات مدیریتی نهادهای مختلف وظیفه ذاتی تریبون نظام یعنی صداوسیما می باشد. اما به بهانه بازپخش موفقیت ها، نباید از امر مطالبه گری غافل شد.

قطع برنامه ی مطالبه هم یکی از تصمیمات مورد نقد اهالی رسانه  قرار گرفته است. البته ایرادات فنی مختلفی می توان به خود برنامه ی مطالبه متصور شد. اما حذف این آنتن و عدم مشابه سازی توسط مدیریت سیما قطعا در خور شان رسانه ملی نبوده و نخواهد بود.

درخصوص رسالت اصلی رسانه ملی، بیانی از بنیانگذار کبیر انقلاب خالی از لطف نیست:

من نظرى به دیگران ندارم، راجع به خودم مى‌گویم از این وضع رادیو تلویزیون خوشم نمى‌آید. واقع آن است که آن قدر که پابرهنه‌هابه رادیوتلویزیون حق دارند، ما نداریم. این یک واقعیت است و تعارف نیست؛ واقع این است که آنها این نظام را درست کرده‌اند و این نهضت را به وجود آوردند، همین جمعیت هستند که پیروزى‌ها را به دست آوردند، از قشر بالا کسى در این مسأله حقى ندارد. البته ما هم در اصل مطلب شرکت داشته‌ایم، اما حق با آنهاست. من مدت‌هاست که وقتى مى‌بینم رادیو تلویزیون را هر وقتى بازش مى‌کنم از من اسم برد، خوشم نمى‌آید. ما باید به مردم ارزش بدهیم، استقلال دهیم و خودمان کنار بایستیم و روى خیر و شر کارها نظارت کنیم. ولى این که تمام کارها دست ما باشد، رادیوتلویزیون دست ماها باشد اما آن بیچاره‌ها که کار مى کنند هیچ چیز دستشان نباشد، ولى ما که هیچ کاره هستیم دست ما باشد، به نظر من این صحیح نیست. ” صحیفه نور، جلد ۱۹ ، صفحه ۲۰۶ ”

من بارها گفته‌ام رادیو تلویزیون باید کاملاً مستقل باشد و باید استقلالش محفوظ باشد و هیچ کس در آن دخالت نکند. شما فقط در هر چه اسلامى شدن آن کوشش کنید تا مطابق با خواست مردم باشد. مردم خونشان را داده‌اند، نمى‌شود که مسلمان‌ها خونشان را بدهند و بعد اشخاصى منحرف بیایند و نتیجه‌اش را ببرند و مسأله این است که هیچ عقل شرعى این را نمى‌گوید.” صحیفه نور، جلد ۱۲، صفحه ۸۵ “