به گزارش آوای ورزقان به نقل ازآناج،توفیقی حاصل شد تا یکبار دیگر همچون سالهای قبل سفری به قسمتی از سرزمین ایران اسلامی داشته باشم و در جاده های متنوع و چهار فصل ایران عزیز به مسافرت بروم البته این توفیق تقریبا به طور متوسط سالی دوبار حاصل می شود  که از این بابت خداوند را شاکرم و اما هدف از نگارش این متن مواردی هست که در ذیل قید می نمایم و امیدوارم تا مسئولین امر در این مورد قدمی بر دارند.

وقتی در جاده ها و شهر های کشورمان ایران عزیز تردد می نماییم، شاهد تفاوت سلیقه ها و مدیریت های گوناگون می شویم که پاره ای از آنها به علائق، سلیقه ها و نوع مدیریت شهری بستگی دارد. ولی مواردی هست که هیچ ارتباطی به سلیقه و غیره ندارد و از نظر استانداردهای ملی و بین المللی دارای تعریف یکسانی می باشد و باید به طور یکنواخت اجرا شود اگر چه شاید برای همه کشور ها رعایت کامل این استانداردها میسر نمی باشد، اما می توان از حد اقل ها استفاده نمود تا تفاوت زیادی با نوع استاندارد آن نداشته باشد.

نوع چیدمان و یا به عبارتی مبلمان شهری و یا نمادهای استقبال از بهار و استقبال از مسافران نوروزی و … می تواند بنا به فرهنگ آن شهر و سلیقه مدیر، متفاوت باشد و هر مسافری چه داخلی و چه خارجی با دیدن آنها می تواند به فرهنگ و مدیریت شهر پی ببرد که اینها خود جای تامل دارد.

اما مسئله ای که ذهن مرا مشغول کرده مواردی است که (حداقل ) باید در سراسر کشور یکسان باشد اما در شهر های مختلف  تفاوت از اینجا تا ثریا را دارد، از آن جمله خیابانها، اتوبانها و آزادراههای کشور و استانمان است. وقتی در شهری مثل مشهد مقدس رانندگی می کنیم اگر کمی دقت نماییم، تابلو های راهنمایی چنان با راننده حرف می زنند که کمتر کسی در شهری مثل مشهد که همه ساله شاهد تحول جاده ای و خیابانی در سطح شهر هستیم دچار سر در گمی می شود  چرا که چند صد متر قبل از رسیدن به تقاطع و یا دور برگردان چندین تابلو نصب شده و مسیر را قبلا برایمان گوشزد می کند،که این تابلو در بزرگراهها و خیابانهای دیگر کلان شهرها از جمله تهران و اصفهان نیز به چشم می خورد اما در شهر ما تبریز هیچ خبری از این تابلوها نیست و یا اگر هم باشد بعد از وارد شدن به مسیر اصلی، تابلویی نصب شده و تنها راه رفته شما را تایید می کند. به عنوان مثال دو نمونه از این تابلو ها را در داخل و خارج از شهر یاد آور می شوم. در ورودی شهر جدید سهند( ازسمت پلیس راه تبریز – آذر شهر)و  بعد از ورود به مسیر شهر جدید سهند تابلو تایید را می بینیم یعنی راننده باید خود بداند که چه زمانی باید سرعت را کم کند و راهنما بزند و مسیر را انتخاب نماید  و یا در بلوار استاد شهریار در پشت کلانتری۱۱ در بالای دو راهی ،تابلو عباسی و زیر گذر، نصب شده است که از این نمونه ها فراوان به چشم می خورد.

حال اگر خود را به جای مسافری که تازه وارد شهر شده است قرار دهیم آیا می توانیم مسیرمان را بیابیم آنهم در سرعت بالایی که لازمه رانندگی در اتوبان است ؟

و اما وقتی در جاده های خارج از شهر استانی نیز رانندگی می کنیم به تفاوت بسیار بالای استاندارد  کشور بر می خوریم به عنوان مثال وقتی از آزاد راه تهران زنجان عبور می کنیم گذشته از آنکه تعریف آزاد راه در آن معنی ندارد، اما حداقل از نظر جاده ای  نمره قبولی می گیرد. اما وقتی در ادامه به آزاد راه تبریز وارد می شویم تفاوت را کاملا احساس می کنیم این آزاد راه یعنی زنجان – تبریز چنان دست اندازهایی دارد که به جاده خاکی بیشتر شباهت دارد تا جاده آسفالته و آدم احساس می کند که در یک آزاد راه خاکی رانندگی می کند و هر چه به تبریز نزدیک تر می شویم این شباهت آزاد راه خاکی بیشتر می شود و الحمدلله از نور و چراغ هم که اثری نیست …!

از بحث تخصصی از جمله شیب و پیچ های تند و ورود انواع وسیله نقلیه اعم از موتور و دوچرخه به آزاد راه وعدم نصب چراغ های مه شکن در مسیر های برف گیر  وغیره صرفنظر می کنیم چرا که این بحث ها مربوط به متخصصین این امر می باشد، اما از عدم رعایت حداقل ها در آزادراهی که سن آن نیز بسیار کمتر از آزاد راه زنجان تهران است نمی توان صرفنظر کرد و حداقل انتظار این است که آسفالت این آزاد راه به اندازی آزاد راه تهران زنجان دارای دست انداز کمتری باشد .

وقتی می توان با نصب تابلوهایی  راهنمایی و رانندگی علاوه بر کاستن از خطرات احتمالی به هنگام تغییر مسیر ناگهانی  و بدلیل عدم آشنایی رانندگان تازه وارد از خروجی ها ،  ایمنی جاده را افزایش داده و از خستگی راننده کاست چرا نباید این کار انجام گیرد و این مسیر زیبا را که زمانی به عنوان جاده ابریشم شناخته شده بود به همان شهرت رساند؟ مگر ما به این شعار اعتقاد نداریم که پیشگیری ارزانتر و بهتر از درمان است؟

شایسته است تا مسئولین زیربط  یکبار و به عنوان مسافری که برای اولین بار وارد این استان شده است در اتوبانها و خیابانهای شهری رانندگی نمایند تا این موارد را بهترلمس کنند.

نویسنده: جواد باقری –کارشناس آسیب شناسی