به گزارش آوای ورزقان به نقل از آناج، در زمان قاجاریه، حکومت عثمانی بزرگترین حکومت اسلامی در جهان به شمار می رفت که پایتخت آن استانبول ترکیه بود.

در کنار سفارت حکومت عثمانی در تهران، مسجد کوچکی وجود داشت، امام جماعت آن مسجد می گفت: شخص روضه خوانی را دیدم که هر روز صبح به مسجد می آمد و روضه ی حضرت زهرا(س) را می خواند و به خلیفه ی دوم ناسزا می گفت و این درحالی بود که افراد سفارت و تبعه ی آن که سنّی بودند و برای نماز به آن مسجد می آمدند.

روزی به او گفتم: تو به چه دلیل هر روز همین روضه را می خوانی و همان ناسزا را تکرار می کنی؟ مگر روضه ی دیگری بلد نیستی؟! او در پاسخ گفت بلدم؛ ولی من یک نفر بانی دارم که روزی پنج ریال به من می دهد و می گوید همین روضه را با این کیفیت بخوان. سپس مشخصات و نشانی بانی را گفت. فهمیدم که بانی یک کاسب مغازه دار است. جریان را به او گفتم؛ او گفت: شخصی روزی دو تومان به من می دهد تا در آن مسجد چنین روضه ای خوانده شود. پنج ریال به آن روضه خوان می دهم و پانزده ریال را خودم برمی دارم.

باز جریان را پیگیری کردم، سرانجام معلوم شد که از طرف سفارت انگلستان روزی ۲۵ تومان برای این روضه خوانی با این کیفیت مخصوص (برای ایجاد تفرقه بین ایران و حکومت اسلامی) داده می شود که پس از طی مراحل و دست به دست گشتن، پنج ریال برای آن روضه خوان بیچاره می ماند. 

منبع: کتاب هزار و یک حکایت اخلاقی به قلم محمدحسین محمدی