قدیمی‌تر های تبریز به خوبی بیاد دارند گذشته هایی را که فصل زمستان با برف های گاه یک متری همراه می شد و برای رفت و آمد باید تونل های کوچکی در کوچه های باریک قدیمی ساخته می شد.

اینها را ولی نسل امروز فقط از قدیمی ها شنیده اند و فقط در پس ذهن هر کدام از ما خاطره ای محو و گنگ نقش بسته از سالهای کودکی و زمستان هایی که بارش برف مدارس را تعطیل می کرد و تازه جشن زمستانی ما هم شروع می شد.

حالا ولی تمام اینها به تاریخ گره خورده انگار، برف پارو کنی های پشت بام ها و کوچه ها هم بیکار شده اند و دیگر خیلی سال است توی کوچه های صدای «برف پارو می کنیم» ها را کسی نشنیده است.

تمام اینها سبب شده تا قدر همین برف های گهگاه را بدانیم و حالا هر چند که همین برف هم دوام زیادی ندارد و تا به خود بجنبیم ظهر شده و با تابش اولین طلایی های خورشید، همین برف نو هم آب می شود و باز ما می مانیم و زمستانی که شوخی می کند با تبریزی که به زمستان های سرد و برفی اش شهره بود.

صبح یکشنبه، چهاردهم دی ماه فرصت خوب و غنیمتی بود برای جمع شدن تبریزی هایی که بین سرما و قدم زدن روی برف تازه و صدای قرچ قرچ اش، این دومی را انتخاب کرده بودند و بعد از مدتها با پرتاب گوله برفی نخستین تفریح و شادی های زمستانی امسال را آغاز کردند.

اولین ساعت های صبح است و ائل گلی میزبان مردمی است که برای قدم زدن، ورزش، دویدن های صبحگاهی و خلاصه هر کسی به بهانه ای آمده تا تازگی این برف نو را از دست ندهد و از نخستین غنیمت های زمستان امسال بهره ای ببرد.

پارک بزرگ ائل گلی تبریز همواره در مناسبت های مختلف میعادگاه تبریزی هایی است که می خواهند به هر بهانه ی ساده و کوچکی گرد هم جمع شوند و برای چند ساعت هم که شده تلخی های زندگی را با کنار هم بودن ها و همین جشن های ساده، ماندگار کنند.