به گزارش آوای ورزقان به نقل ازآناج بی گمان رسانه ها نقش بسیار مهمی در اطلاع رسانی و آگاه کردن مردم از خدمات نظام مقدس جمهوری اسلامی و دولت های خدمتگزار طی ۳۵ سال گذشته به خصوص در مناطق محروم داشته و دارند و استفاده از تمام امکانات موجود رسانه ای چه در صداوسیما و چه خبرگزاری و مطبوعات فرصت مغتنمی برای مسئولان و دستگاه های دولتی جهت انعکاس اخبار و فعالیت های انجام شده می باشد که این موضوع همواره مورد تاکید مسئولان ارشد نظام و استان بوده است. اما نکته ای که این روزها توسط برخی از مسئولان ارشد دولتمردان در خصوص رسانه ملی مطرح شده است این است که صدا و سیما همکاری سازنده با دولت ندارد و به صورت سلیقه ای عمل می کند.

اهالی سیاست به خوبی متوجه این هجمه های هم آهنگ هستند. هجمه هایی که نه فقط از جانب دولت مردان بلکه توسط رجال سیاسی دارای نفوذ و نشریات اصلاح طلب علیه یک نهاد حاکمیتی انجام می گردد. کار به جایی رسید که یکی از نشریات اصلی اصلاح طلبان مدعی آزادی بیان، بعد از پخش مستندات صدا و سیما در خصوص خیانت های سران فتنه، از دولتمردان صریحا خواست تا بودجه صدا و سیما را کم کند!

اما به دور از هجمه های وارد شده، شواهد میدانی حاکی از حقیقت دیگری دارد. سهرابی، مدیر روابط عمومی صدا و سیما در مصاحبه ای اعلام کرد: ” در یک جمع‌بندی اولیه، فقط در دوره زمانی اول مرداد ۱۳۹۲ تا اول خرداد ۱۳۹۳، مسئولان قوه‌ مجریه ۲۰۰هزار و ۹۸۹ دقیقه تنها از ظرفیت مراکز استان‌های صداوسیما برای بیان عملکرد خود استفاده کرده‌اند. همچنین در همین مقطع آنتن رادیو به مدت ۷ هزار و ۵۴۲ دقیقه در اختیار مدیران دولت یازدهم بوده است. از سوی دیگر، ۷۵ برنامه گفتگومحور در بخش گفتگوی ویژه خبری شبکه ۲سیما تمام و کمال در اختیار اعضای دولت بوده است و در مجموع طی مدت یادشده بیش از ۴ هزار ساعت از وقت صداوسیما به عملکرد دولت اختصاص داشته است.

سهرابی سپس یادآور شد: اگر حضور مستمر مسئولان دولتی در برنامه‌های صداوسیما در ۷ ماه پس از خرداد تا پایان آذر ۱۳۹۳ را به این آمار اضافه کنیم، می‌توان آمار حدود ۶۰۰۰ ساعت حضور را برای مسئولان دولتی بیان کرد که بسیار قابل توجه و تأمل بوده و ادعای محکمی است بر اینکه صداوسیما در قرق مدیران دولتی بوده است.

مدیر کل روابط عمومی صدا و سیما در پایان سخنانش خاطرنشان کرد: همین مقدار پوشش فعالیت‌های دولت بیش از عرف رسانه است و انتظار بیش از این یک خواسته غیرملی و با اهداف سیاسی ارزیابی می‌شود.”

شرایط میدانی در شهرستان های استان آذربایجان شرقی نیز همین ادعا را ثابت می کند.

در شهرستان ملکان مدتی است فرمانداری و سایر ادارات و نهادها و ارگانها در شهرستان ملکان همکاری خوبی با خبرنگاران خبرگزاری ها و مطبوعات ندارند و جهت پوشش خبری مربوط به مراسم ها و جلسات خود فقط به دعوت از نماینده رسانه ملی که همزمان خبرنگار خبرگزاری دولتی ایرنا است بسنده می کنند! 

از این رو آنطور که باید اخبار شهرستان ملکان به غیر از صداوسیمای تبریز و خبرگزاری دولتی ایرنا در سایر خبرگزاری ها و مطبوعات سراسری و استانی منعکس نمی شود!

در شهرستان هشترود، دفتری در فرمانداری به صدا و سیما داده شده است که با در اختیار دادن تجهیزات، اخبار فرمانداری به طور کامل پوشش داده شده و مستقیما  به صدا و سیما ارسال و منتشر می گردد. نکته جالب توجه تمرکز بر پوشش خبری فرماندار است. به طور مثال در یکی از برنامه ها با وجود مسئولین ارشد شهرستان و حتی کشوری مانند معاونت عمران روستایی بنیاد مسکن، فقط فرماندار هشترود است که مصاحبه می کند.

در شهرستان میانه، به دلیل عدم استقرار خبرنگار ثابت صدا و سیما، فردی از فرمانداری به جای ایشان گمارده شده و با استفاده غیرقانونی از اموال صدا و سیما با آرم مشخص، تمام امورات فرمانداری و نهادهای دولتی تحت پوشش خبری صدا و سیما قرار گرفته است. بنا به اخبار واصله هزینه این فرد توسط ادارات دولتی تامین می شود.

البته در تبریز نیز مشاور رسانه ای استاندار، مجری و گوینده مهم ترین بخش اخبار شبکه سهند است و پوشش فعالیت های حوزه دولت بخوبی انجام می شود.

به اعتقاد کارشناسان سیاسی و اقتصادی، نبودن برنامه راهبردی بلند مدت اقتصادی و سیاسی در دولت و گره زدن حیات و ممات دولت به مذاکرات هسته ای، علت این بهانه تراشی ها و مقصر نشان دادن سایر دولت ها و نهادهای غیر دولتی است.

به طور مثال دولت تمام مسائل را به مسئله مذاکرات گره زد و با این خوش بینی که نرمش در مقابل طرف غربی به نتیجه می رسد، انتظارات جامعه را بالا برده و اکنون که کارشکنی آمریکایی ها حتی برای غرب گرایان داخلی به اثبات رسیده و دستاوردی حاصل دولت نشده است، دولت خود را در مقابل انتظارات بالای جامعه می بیند.

از طرفی امتزاج برخی از مشاورین, معاونین و وزرای دولت با اصلاح طلبان افراطی و فتنه گران، سبب شده است که با پخش خیانت های آنها از رسانه ملی، دولت خود را در مقابل هزینه های سنگین سیاسی ببیند و برای کاهش این هزینه ها با کلی گویی صورت مسئله را پاک کرده و انتقاداتی را به نهادهایی که مقصر نبوده و وظیفه قانونی خود را انجام داده اند وارد می کند.