به گزارش آوای ورزقان به نقل از آناج، اهمیت فرهنگ و صیانت از داشته های کهن بیش از آن است که برخی مدیران طراز اول تصور نمایند؛ عنوان ولنگاری فرهنگی که اخیرا توسط مقام معظم رهبری به برخی کم کاری های این حوزه اطلاق شد، نیز بیاناگر این است که متاسفانه علی رغم هشدارهای متعدد داده شده هنوز لطمات ناشی از بی تدبیری در این حوزه جدی گرفته نشده است. اکران و فروش میلیاردی فیلمی با محتوایی خلاف عرف جامعه ی اسلامی و سپس ممانعت از اکران و اعلام بی اطلاعی توسط شخص اول فرهنگی کشور نسبت به فهوی ماهوی چنین فیلمی خود شاهدی دم دستی بر این ادعاست.

متاسفانه در سایه ی تداوم بی توجهی زُعمای فرهنگی و مدیران ارشاد استان جفای غیر قابل جبرانی بر پیکره ی ادب، هنر و تاریخ آذربایجان وارد شده است. تالیف، اعطای مجوز و انتشار آثاری چون «شناسنامه تبریز و پیرامون» و ترجمه ی کتاب موهن « تاریخ نود ساله آذربایجان ج ن و ب ی» که سراسر وهن و تحریف دیرینه ی غنی مردم متدین و انقلابی تبریز است تنها دهن کجی به باورهای این ملت است.

در حالی که مردم غیور آذربایجان برای کم کردن شر دموکرات و کمونیست ها از جان مایه گذاشتند و امثال کسروی ها و تقی زاده ها را به زباله دان تاریخ حواله کردند، برخی افراد معلوم الحال با اتکاء به منابع مالی در روز روشن تاریخی اصیل را به انحراف می کشانند.

چنانچه به نظر می رسد کارگردانان اصلی این “خیمه شب بازی” در گذشته با انتشار این نوع آثار به غایت مطلوب خود دست نیافته اند که در اقدامی دیگر این بار دست به انتشار ماهنامه ای زده اند تا در مجالی نو سخنان وهن آلود خو را به معرض نمایش بگذارند.

تصویر روی جلد نخستین شماره ی ماهنامه “غروب” که شاید در همان نگاه اول می خواهد عقبه ی فکری خود را به بهترین وجه به نمایش بگذارد متعلق به مردی است که حاشیه های بدرنگ او بیش از آثارش مخاطب دارد. رضا براهنی همان کسی است که برای نخستین بار اروتیسم را وارد داستان نویسی ایرانی کرد و در سالهای اخیر نیز خیل هوادارن او به عده ای جدایی طلب محدود شد.

معرفی “سید حسن تقی زاده” به عنوان بحث انگیز ترین رجل سیاسی قرن نیز در نخستین شماره ی این ماهنامه پرده از واپسین افکارِ گردانندگان آن بر می دارد و نشریه ای را که مملو از محتوایی سکولار است در بهترین وجه به مخاطب می شناساند. سید حسن تقی زاده که به ادعای نشریه موهن غروب “بحث انگیز ترین رجل سیاسی قرن” لقب گرفته تا مورد بحث واقع شود همان کسی است که بنا به فتوای صریح گروهی از علمای نجف از جمله آیت الله عبدالله مازندرانی و آخوند خراسانی حکم به “فساد مسلک سیاسی” وی دادند و نوشتند: “چون ضدیت مسلک سیدحسن تقی‌زاده که جدا تعقیب نموده است با اسلامیت مملکت و قوانین شریعت مقدسه بر خود داعیان ثابت و از مکنونات فاسده اش علنا پرده برداشته است؛ لذا از عضویت مجلس مقدس ملی و قابلیت امانت نوعیه لازمه آن مقام منیع بالکلیه خارج و قانونا و شرعا منعزل است.”

تقی زاده کسی بود که می گفت از ناخن پا تا موی سر باید غربی شد و به شدت معتقد به جدایی دین از سیاست بود. حال چه شده است که نشریه ی محلی که می خواهد جهانی هم بیاندیشد! دست بر روی کسی گذاشته که از اساس همراهی دین و سیاست را پذیرا نبوده است؟

اینکه چرا در نخستین شماره با وجود صدها مشاهیر و چهره ی ماندگار فرهنگی، هنری و ادبی تحریریه ی این ماهنامه فرهیختگانی چون براهنی و تقی زاده را برای معرفی به مخاطبین خود برمی گزیند، ردپای همان جریان ضد آذربایجان را به نمایش می گذارد. جریانی که “نفوذ فرهنگی” زیبنده ترین تعریف برای عملکردشان است و مکمل پازلی که در سالهای اخیر جهت زیر سوال بردن تاریخ این خطه به راه افتاده است.

نشریه ی غروب در حالی که می خواهد در تبریز باشد ولی به فرهنگ جهانی توجه دارد، بگونه ای که در مقدمه می نویسد: “رسیدم به تو اما نه به تبریز” چه هدفی را در نظر دارد؟ چه مطلب ارزشمندی را می خواهد به مخاطب القا کند؟ مگر نه اینکه آذربایجان شرقی و خاصه تبریز در تعدد نشریات و رسانه و ماهنامه از پایتخت هم پیشی گرفته است، کدام ضرورت مدیران ارشاد را به دادن مجوز به این نشریه وا داشته است؟

در روزهایی که رسانه هایی همچون “جهان نیوز” و “۹ دی” به بهانه های واهی توقیف می شوند و عده ای دیگر از قلم به دستان ارزشی هر روز باید در دادگاه های مطبوعات پاسخ گوی حق نویسی هایشان باشند، انتشار چنین مجموعه هایی شاعبه ی دوگانگی برخورد قانونی با طیف های مختلف را قوت می بخشد!

آیا مسئولین فرهنگی در قبال این اتفاقات پاسخگو خواهند بود؟ مدیر سابق اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی بدون ذره ای پاسخگویی در مقابل عملکرد خود گذاشت و رفت آیا محمد پور حاضر خواهد بود این اتفاقات تلخ فرهنگی را پاسخگو باشد؟