به گزارش آوای ورزقان به نقل از آناج،تصویری که از سید محمد حسین در ذهن ها نقش بسته مربوط به کودکی پنج ساله است که در اوایل دهه ی هفتاد انقلابی در جهان اسلام ایجاد کرد و حیرت و شگفتی همگان را بر انگیخت. همان کودک نابغه ای که به روشی کاملاً متفاوت و بدیع حافظ کل قرآن شد و در همان خردسالی به درجه دکترا رسید. زمانی که بر بالای منبر و در مقابل مشتاقان می نشست در حالی که ماشین بازی می کرد و یا انگشتان دستش را بازی می داد به تخصصی ترین سوالات قرآنی پاسخ می گفت.

سید محمد حسین طباطبایی در سال ۱۳۶۹ در خانواده ی روحانی و متدین در شهر قم متولد شد و در سن دونیم سالگی حفظ قرآن کریم را آغاز نمود و توانست در پنج سالگی حفظ کل قرآن و حفظ احادیث کتاب شریف اصول کافی و همچنین کتاب گلستان سعدی و اشعار محتشم کاشانی را به اتمام برساند. وی هم اکنون ۲۳ سال سن دارد و  ۴ سال است که ازدواج کرده و تشکیل خانواده داده؛ دو فرزند به نامهای زهراسادات یک‌سال و ۱۰ ماهه و سید محمد محسن ۱۰ روزه دارد و در حوزه علمیه قم مشغول تحصیل سطوح عالی علوم دینی است،

حجت‌الاسلام سیدمحمدحسین طباطبائی (علم الهدی) ، نخبه قرآنی جهان اسلام  ۱۶ و ۱۷  اسفند جهت حضور در همایش جامعه القرآن تبریز به این شهر سفر کرده بود که ساعتی را میهمان پایگاه اطلاع رسانی آناج شد.

درست زمانی که بازی تراکتور و پرسپولیس آغاز شده بود و خبرنگاران ورزشی در حال رصد بازی بودند، حجت الاسلام طباطبایی وارد تحریریه ی مرکزی آناج شدند و اولین نگاهشان متوجه بازی این دو تیم شد، با اشاره به اینکه فوتبال ورزش خوبی است گفت: فوتبال را دوست دارم و  هفته ای یک یا دوبار معمولا به بازی فوتبال می رفتم اما از زمانی که خداوند یک فرزند کوچک به ما عنایت کرده دیگر وقت نمی کنم به بازی فوتبال بروم.

آناج: شاید اغراق نباشد اگر حفظ قرآن برای کودکی پنج ساله را یک معجزه بنامیم. شما این اتفاق مبارک را زاییده کدام حرکت می دانید؟

در درجه ی اول لطف خدا و عنایت معصومین(ع) شامل حال ما شده است و لقمه ی حلال نیز قطعا در این امر تاثیر داشته؛ پدرم می گوید همیشه از همان شهریه ای که طلاب می گیرند، برای امرار معاش استفاده می کردم. ایشان همان موقع خودشان قرآن تدریس می کردند اما این طور نبود که مثل امروز از بچه ها شهریه بگیرند؛ البته گاه برخی مثل خیرین مبلغی را پرداخت می کردند که بسیار ناچیز بود. پدرم معتقد است نان حلالی که با شهریه طلبگی خود برای خانواده ما فراهم کرده موجب این اتفاق مبارک بود در حالی که آن زمان حفظ قرآن ناشناخته بود و این قدر رواج نداشت.

وقتی من بچه بودم حتی اگر همسایه هایمان برایمان غذا می آوردند، قبول می کرد ولی اگر همسایه را کامل نمی شناختند، هیچ وقت از آن لقمه به من نمی دادند. همچنین پدر و مادرم بسیار دعا می کردند تا پسرشان قدم در مسیر قرآنی بگذارد و مروج و مبلغ دین باشد و از خود من نیز می خواستند که برای رسیدن به این مقصود دعا کنم. مادرم همیشه مقید به این بودند که موقع شیر دادن به من وضو داشته باشند که خداوند نیز برکت خودش را نازل کند.

پدر و مادرم هر دو معلم قرآن بودند و این زمینه بود برای اینکه من نیزاز همان دوران کودکی با قرآن آشنا شوم و این به نوبه ی خود در سرنوشت من تاثیر زیادی داشت.

سوره های را که حفظ می کردم به حضرت معصومه (س) تحویل می دادم!

علاوه بر آنچه گفتم سایر علل معنوی نیز تاثیر زیادی داشت مثلا اینکه من ثواب حفظ هر سوره را به یکی از معصومین(ع) و پیامبر(ص) هدیه می کردم. منزل ما نزدیک حرم حضرت معصومه(س) بود و پدرم می گفت که بعد از حفظ هرسوره هر روز به حرم بروم و حفظم را به حضرت معصومه (س) تحویل بدهم. ایشان معمولا جایزه ی کوچکی مثل بستنی، شکلات یا چیز دیگر نیز بعد از حفظ به من می دادند. این رویه روزانه ی ما بود و من و پدر و مادرم به تاثیر قطعی این اقدامات اعتقاد داشتیم.

در کنار همه ی این عوامل سعی و تلاش نیز جای خود دارد؛ حفظ قرآن در طول سه سال از دو و نیم تا پنج سالگی برای خودم و برای پدرو مادرم زحمت زیادی داشت. کسانی که بچه دارند می دانند که سر و کله زدن با بچه ها چقدر سخت است.

آن موقع چیزهایی مثل اینترنت، موبایل، کامپیوتر وجود نداشت (البته اینها امکانات خوبی هستند اما درصد بسیار بالایی از افراد وقت خود را با این وسایل تلف می کنند وخیلی کم است مطالب و مواردی که مفید باشد و استفاده و بهره ای به افراد برساند) و تلویزیون نیز سه شبکه بیشتر نبود لذا من بیشتر وقتم را صرف حفظ قرآن می کردم و گهگاهی هم با دوچرخه یا توپ و غیره سرگرم بودم ولی مثل امروز وقت به بطالت نمی گذشت. امروزه سن استفاده از وسایل ارتباطی پایین آمده است و می بینیم بچه های سه ساله و یا کمتر از آن هم موبایل و تبلت دارند درحالی که استفاده ی چندانی هم از آن نمی برند و معمولا سرگرم بازی هستند.

اتفاقی که برای من رخ داد یک معجزه ی دور از انتظار نبود

برخی خانواده ها و والدین نیز بیشتر وقت خود را صرف کارهای دیگر می کنند و کار با بچه ها برایشان سخت است. البته این طور نیست که فکر کنیم اتفاقی که برای من افتاده یک معجزه ی دور از انتظار است و بار دیگر تکرار نمی شود بلکه عوامل مختلفی وجود داشت که اگر این عوامل در شخص دیگری هم وجود داشته باشد، این اتفاق اصلا بعید نیست. موفقیت من به دلیل برنامه ریزی ها و پیگیری های خودم، پدرو مادرم و حتی خواهرانم بود؛ اگر مادرم در منزل نبود آیاتی را که حفظ کرده بودم به یکی از خواهرانم تحویل می دادم و اگر ایشان هم خانه نبودند به پدرم تحویل می دادم. درواقع همه ی اعضای خانواده ی ما قرآنی بودند و این برای من خیلی خوب بود؛ یعنی در نبود یک نفر قرآن را کنار نمی گذاشتیم بلکه اگر یکی نبود با دیگری کار می کردیم. ما حتی در گفت و گوهای روزمره خود نیز سعی می کردیم از آیات قرآن استفاده کنیم و از جملاتی که مربوط بود استفاده کنیم. بنابراین همه ی این عوامل موجب شد این موفقیت را به لطف خدا به دست بیاورم.

آناج: چند خواهر و برادر دارید و آیا ایشان هم حافظ قرآن هستند؟

ما دو برادر و چهار خواهر هستیم و من سومین فرزند خانواده ام. خواهر بزرگ ترم چندین جزء را حفظ نموده اند و برادر کوچکتر از خودم  ۱۰ جزء را حفظ هستند اما به رشته ی قرائت علاقه ی بیشتری دارند. دیگر خواهرانم دو یا سه جزء حفظ هستند و با توجه به برنامه مدرسه ی امام حسن مجتبی(ع) حفظ قرآن را شروع کرده اند.

آناج: آیا جهت ورود به آموزش قرآن در تلوزیون و فضای مجازی برنامه ای دارید؟

بله؛ من در این زمینه سابقه دارم و مردم مرا با همین برنامه ها می شناسند؛ برنامه های هفته ای، ادعیه قرآنی و داستان های قرآنی که در تلویزیون داشتیم اما نتوانستم آن برنامه ها را به صورت ادامه بدهم. البته اکنون نیز در تهران یک استادیو راه انداخته ایم که فیلم هایی با موضوع ترتیل، تواشیح و سایر مباحث قرآنی تولید می کند. همچنین برنامه ساخت انیمیشین با موضوعات قرآنی را نیز پیاده می کنیم که امیدواریم کارهای خوبی در این زمینه انجام بگیرد.

در بخش سایت نیز بیشتر استان ها برای خود وبلاگ هایی دارند اما به دلیل جابه جایی هایی که در مرکز صورت گرفته هنوز کار سایت تکمیل نشده است و انشاءالله تا دو سه هفته دیگر سایت تکمیل شده و تمامی وبلاگ های استان به آن لینک می شود.

آناج: نظر شما در مورد رویکردی که در نظام آموزشی ما نسبت به قرآن وجود دارد، چیست؟ موسسات قرآنی چه میزان از حمایت های دولتی بهره مند هستند؟

پتانسیل مدارس و آموزش و پرورش بسیار زیاد است و مهمترین مکان برای آموزش قرآن مدرسه است اما با توجه به اقداماتی که در زمینه آموزش قرآن (روخوانی، روان خوانی، تجوید، مفاهیم و غیره) انجام گرفته است باید بگویم هنوز این مساله خیلی جای کار دارد و هنوز راه زیادی باقی است تا به نتیجه ی مطلوب برسیم. به طوریکه افراد در مقاطع بالاتر مثل دبیرستان و بالاتر از آن نیز نمی توانند قرآن را به صورت صحیح قرائت کنند. این وضعیت خوبی نیست و لازم است یک برنامه خوبی تنظیم کنیم.

البته با وجود موسسات افراد می توانند اقدام به آموزش های تخصصی بکنند اما کسانی که مشغول رشته های دیگر می شوند و وقت کافی برای عضویت در این موسسات ندارند، چه کار باید بکنند و چطور با قرآن آشنا شوند؟! لذا ما از همان دوران کودکی تلاش می کنیم کودکان را آموزش بدهیم تا در پنج و نیم یا شش سالگی بتوانند قرآن را به صورت صحیح روخوانی کنند و در مراحل بالاتر به رشته های دیگر مثل ترتیل، حفظ موضوعی و غیره بپردازند. اینکه کودکان قبل از رسیدن به مقطع دبستان روخوانی قرآن را بیاموزند حرکت خیلی خوبی است و گام مهمی به شمار می آید و موجب می شود دیگر بچه ها نیز انگیزه لازم را پیدا کنند. علاوه بر این لازم است این آموزش ها در مدرسه نیز ادامه پیدا کند و دانش آموزان مراحل مختلف آموزش های قرآنی را طی کنند.

بر همین اساس تا جایی که در توان داشتیم، با کمک خیرین و برخی از مسئولین مدارس غیرانتفاعی را تاسیس کردیم تا دانش آموزان در کنار دروس دیگر قرآن را نیز بیاموزند. تا کنون ۷۰ نوع مدرسه در سطح کشور داریم و قصد داریم مدرسه ای را نیز در تبریز تاسیس کنیم.

کار مدرسه کاری سنگین و تخصصی است و فضای مناسب و نیروهای خاصی را می طلبد و خیلی دیر پیش می رود. ما دولتی نیستیم که بودجه داشته باشیم و کارمان از اول مدرسه سازی نبوده لذا قدری برایمان سخت بود اما به هرحال خوب پیش رفته و مواد درسی و آموزشی را برای هر مقطعی پیش بینی کرده ایم. در مقطع ابتدایی و راهنمایی برای دختران و پسران مدرسه هایی داریم که خیرین نیز در ساخت آن به ما کمک کرده اند اما در برخی موارد شرایط لازم فراهم نشده و موفق به تاسیس مدارس مذکور نشده ایم اما به فکر آن ها نیز هستیم.

بنابراین آموزش و پرورش باید آموزهای قرآنی را در اولویت اول قرار دهد

در حالت کلی بودجه ای که برای کارهای فرهنگی تصویب می شود خوب است اما اینکه چه مقدار از این بودجه به آموزش صحیح قرآن (با کیفیت قرآن، تربیت اساتید، تامین فضای مناسب و بهترین امکانات) اختصاص داده می شود، جای تحقیق و بررسی دارد. زیرا هرکسی با هر بودجه ای نمی تواند چنین امر مهمی را انجام بدهد، بلکه نیاز به مدیران خبره و با ذوق و سلیقه ی مربوط داریم. البته ما مدیران بسیار خوبی در کشور داریم اما بسیاری از مدیران اینگونه نیستند و تخصص لازم را در این زمینه ندارند و نیازمند مشاوره و مشورت با مشاوران و کارشناسان هستند.

در این مسیر از یک سمت نمی توان پیش رفت بلکه باید همه ی ایده پردازان، مدیران و مجریان امر کمک کنند تا این طور نباشد که ایده پرداز ایده بدهد، ولی به مرحله ی عملیاتی نرسد و یا مجری بخواهد کار کند ولی ایده ای در کار نباشد؛ بلکه باید افراد خوش سلیقه و خوش فکر ایده های نو ارائه بدهند و بودجه لازم در اختیار افراد اجرایی دارای تخصص قرار بگیرد تا با استفاده از بودجه و امکانات ایده ی ارائه شده را به ثمر برساند.

بدین ترتیب ما می توانیم طبق فرموده ی مقام معظم رهبری آموزش قرآن را برای عموم مردم ارائه کنیم چون قاریان و حافظان قرآنی متخصصی که داریم برای عموم جامعه کافی نیستند و در مقایسه با عموم افراد معدودی هستند. برای اینکه بتوانیم اداعا کنیم توانستیم عموم جامعه را با قرآن آشنا کنیم باید حداقل درصد بالایی از مردم را با روخوانی و روانخوانی قرآن آشنا کنیم.

آناج: در رابطه با موسسه جامعه القرآن که با پدرتان تاسیس نموده اید بفرمایید. وضعیت جامعه القرآن استان آذربایجان شرقی را چگونه ارزیابی می کنید؟

این موسسه در سال ۷۷ تاسیس شد و در تبریز نیز در سال ۸۸ به مرحله ی عملیاتی رسید. هر چند این حرکت در تبریز دیر اتفاق افتاد ولی به لطف خدا موسسات دیگر مثل مهد قرآن در تبریز فعال بودند اما هر موسسه ای روش های خاص خود را دارد. اکنون در کل استان ۲۳ شعبه از جامع القرآن در حال فعالیت است که ۱۷ شعبه ی آن در تبریز و مناطق اطراف است که بسیاری از این تعداد ویژه ی خردسالان و برخی نیز برای خواهران و یک شعبه برای برادران می باشد.

البته ما طرح های خوبی داریم که یک مورد طرح مدارس غیرانتفاعی بود که عرض کردم و تقریبا دو سال است در حال پیگیری واحدهای قرائت بانوان به صورت تخصصی هستیم و اخیرا دوره ای را در همین راستا برگزار کردیم. درواقع طرح های مختلفی وجود دارد اما برای اجرای کامل انها باید امکانات لازم فراهم شود.

طبق آمار سه هزار و ۵۰۰ نفر عضو جامعهالقرآن استان هستند که  یک‌‎هزار و ۷۰۰ نفر حافظ در جریان آموزش این علوم قرار دارند و ۲۰ هزار خانواده تحت آموزش‌های مستقیم و غیرمستقیم این مؤسسه هستند؛ همچنین به حمد الهی شعبات جدیدی افتتاح شده و افتتاح خواهد شد که این نیز نشانگر پویایی و اقبال عمومی جامعه به این مؤسسه قرآنی است.

آناج: در رابطه با تحقق امر رهبری در رابطه با تربیت ۱۰ میلیون حافظ موسسه جامعه القرآن چه اقدامی انجام داده است؟

ما همه ساله تلاش می کنیم شعبات جامعه القرآن را از لحاظ کمی افزایش داده و از نظر کیفی حافظان خوبی را تربیت کنیم. اینکه حضرت آقا فرمان تربیت ۱۰ میلیون نفر حافظ قرآن را داده اند، نفرموده اند صرفا حافظ کل قرآن تربیت شود؛ بسیاری یک یا دو جزء حفظ کرده اند اما آنچه برای ما مهم است، آشنایی با قرآن است با این حال توجه ویژه به موضوع حفظ قرآن داریم که در بخصوص خواهران استقبال خوبی از این موضوع می کنند. طبق آمار تقریبی از زمان تاسیس جامعه القرآن تا به امروز چندین هزارنفر حافظ قرآن تربیت کرده ایم که اگر آمار دقیق در دست بود، ملاحظه می کردید که در جامعه القرآن پیشرفت خوبی وجود داشته است.

گفتنی است حجت‌الاسلام سیدمحمدحسین طباطبائی در سفری که روزهای ۱۶ و ۱۷ اسفند به تبریز داشت در مراسم و برنامه‌هایی از قبیل: دیدار با جمعی از اساتید دانشگاه‌ها، حضور در همایش قرآنی دوهزار و ۵۰۰ نفری مسجد دانشگاه تبریز، دیدار با شهردار و مدیران فرهنگی شهر تبریز، شرکت در همایش «عید فاطمی» مخصوص پیش‌دبستانی‌های قرآن‌‎آموز مؤسسه جامعهالقرآن‌الکریم، افتتاح شعبات جدید منطقه ۶، حضور در مراسم مسجد ولی عصر(عج) باسمنج، دیدار صمیمانه با مدیران مؤسسات قرآنی فعال و حضور در برنامه تلویزیونی شبکه استانی سهند را به انجام رساند.